Στο μυαλό μου τελευταία γυροφέρνει ένα τραγούδι που όταν το πρωτάκουσα μου φάνηκε λιγάκι παιδαριώδης ο στίχος του, αλλά όσο περισσότερο το πρόσεχα μιλούσε μέσα μου η φράση του ρεφραίν. "Αν θα μπορούσα τον κόσμο να άλλαζα, θα ξαναέβαφα γαλάζια τη θάλασσα...", να μια αλήθεια που διατρέχει κάθε μου στιγμή. Για μένα το μοναδικό πράγμα που παραμένει πάντα ακλόνητο, παρά τις καταστροφές και τις καταχρήσεις στο όνομα του Κύκλωπα Πολιτισμού, είναι η ομορφιά της φύσης, μια βόλτα στη θάλασσα με βροχή ή λιακάδα, τα καλοκαίρια σε κάποιο νησί, καθαρός ουρανός με άσπρα σύννεφα, συννεφιά κι ένα κομμάτι γαλάζιος ουρανός,μια απέραντη παλέτα μπλε και πράσινων αποχρώσεων.
Στα 10 μου, αν θα μπορούσα να άλλαζα κάτι στον κόσμο, θα έκανα τους ανθρώπους να αγαπάνε τα βιβλία και να πιστεύουν ξανά στα παραμύθια. Στα 16, θα άλλαζα τον κόσμο με επαναστάσεις και κινήματα μαζικά που θα σάρωναν το κακό σε όλη την υφήλιο με ιδανικά κι όνειρα πιο στιβαρά από το συμφέρον. Στα 17 είχα πιστεί πως τίποτα δε θα αλλάξει, αν δεν αλλάξω πρώτα εγώ. Στα 18 ήθελα να φύτευα δέντρα στις πόλεις και χαμόγελα στα μάτια των ανθρώπων. Μα, αν τώρα ήταν η σειρά μου κάτι να άλλαζα σ' αυτόν τον κόσμο, σίγουρα θα ποθούσα να τον σώσω από την ξέφρενη πορεία του προς την καταστροφή, όμως δε θα είχα την αυταπάτη ότι η δυστυχία και ο πόνος θα αποχωρίζονταν ποτέ την μοίρα των ανθρώπων, γι' αυτό θα ξαναέβαφα τη θάλασσα γαλάζια, γαλάζιες τις ελπίδες και τις ευτυχισμένες στιγμές, αυτές που βρίσκονται παντού ανεξάρτητα από εμένα κι εσένα, όταν θέλεις να τις δεις. Έτσι, ακόμη κι αν η ζωή μας πλέει στην αβεβαιότητα, την αδιαφορία και τη θλίψη, δε νομίζω ότι θα έρθει εκείνη η ώρα που κανείς δε θα σταματά να ρεμβάσει ένα θαλασσινό μπλε τοπίο (έστω κι αν είναι διάστικτο από πετρελαιοκυλίδες και κάθε είδους σκουπίδια;), χωρίς να νιώθει τουλάχιστον δέος να πλημμυρίζει κάθε του κύτταρο.
Η ζωή δίχως σύνορα, το ταξίδι, αδιάκριτοι ορίζοντες, νέες στεριές, αέρας θαλασσινός, φουσκωμένα πανιά, ανοιχτά μυαλά, ορθάνοιχτες καρδιές, δεν πιστεύω πως όλα αυτά έχουν εκλείψει ή ότι θα χαθούν στο μέλλον παρόλο που είναι πια μεμονωμένες περιπτώσεις. Προφανώς είναι δύσκολοι οι καιροί - πάντα ήταν - κάθε πέρσι και καλύτερα, δε λέει ο λαός; Ωστόσο, προτιμώ να μην αφήνω το μυαλό μου να απατάται από τα φαινόμενα ενός κόσμου στα όρια της αποσύνθεσης, αλλά να το γεμίζω με εικόνες και χρώματα φωτεινά μυρωμένα με την αλμύρα των περασμένων καλοκαιριών, για να χτίζω πάνω σε αυτά το μέλλον που περνά από τα δικά μου χέρια. Γιατί κι αν όλα ευτελιστούν, νομίζω πως αρκεί μια ματιά σε ένα υδάτινο τοπίο για να ξυπνάει μέσα μας η ελπίδα, το αρχαίο τραγούδι του Ζέφυρου. Μακάρι μέσα σ' αυτόν τον πανικό να βρίσκουμε τη γαλήνη...
Στα 10 μου, αν θα μπορούσα να άλλαζα κάτι στον κόσμο, θα έκανα τους ανθρώπους να αγαπάνε τα βιβλία και να πιστεύουν ξανά στα παραμύθια. Στα 16, θα άλλαζα τον κόσμο με επαναστάσεις και κινήματα μαζικά που θα σάρωναν το κακό σε όλη την υφήλιο με ιδανικά κι όνειρα πιο στιβαρά από το συμφέρον. Στα 17 είχα πιστεί πως τίποτα δε θα αλλάξει, αν δεν αλλάξω πρώτα εγώ. Στα 18 ήθελα να φύτευα δέντρα στις πόλεις και χαμόγελα στα μάτια των ανθρώπων. Μα, αν τώρα ήταν η σειρά μου κάτι να άλλαζα σ' αυτόν τον κόσμο, σίγουρα θα ποθούσα να τον σώσω από την ξέφρενη πορεία του προς την καταστροφή, όμως δε θα είχα την αυταπάτη ότι η δυστυχία και ο πόνος θα αποχωρίζονταν ποτέ την μοίρα των ανθρώπων, γι' αυτό θα ξαναέβαφα τη θάλασσα γαλάζια, γαλάζιες τις ελπίδες και τις ευτυχισμένες στιγμές, αυτές που βρίσκονται παντού ανεξάρτητα από εμένα κι εσένα, όταν θέλεις να τις δεις. Έτσι, ακόμη κι αν η ζωή μας πλέει στην αβεβαιότητα, την αδιαφορία και τη θλίψη, δε νομίζω ότι θα έρθει εκείνη η ώρα που κανείς δε θα σταματά να ρεμβάσει ένα θαλασσινό μπλε τοπίο (έστω κι αν είναι διάστικτο από πετρελαιοκυλίδες και κάθε είδους σκουπίδια;), χωρίς να νιώθει τουλάχιστον δέος να πλημμυρίζει κάθε του κύτταρο.
Η ζωή δίχως σύνορα, το ταξίδι, αδιάκριτοι ορίζοντες, νέες στεριές, αέρας θαλασσινός, φουσκωμένα πανιά, ανοιχτά μυαλά, ορθάνοιχτες καρδιές, δεν πιστεύω πως όλα αυτά έχουν εκλείψει ή ότι θα χαθούν στο μέλλον παρόλο που είναι πια μεμονωμένες περιπτώσεις. Προφανώς είναι δύσκολοι οι καιροί - πάντα ήταν - κάθε πέρσι και καλύτερα, δε λέει ο λαός; Ωστόσο, προτιμώ να μην αφήνω το μυαλό μου να απατάται από τα φαινόμενα ενός κόσμου στα όρια της αποσύνθεσης, αλλά να το γεμίζω με εικόνες και χρώματα φωτεινά μυρωμένα με την αλμύρα των περασμένων καλοκαιριών, για να χτίζω πάνω σε αυτά το μέλλον που περνά από τα δικά μου χέρια. Γιατί κι αν όλα ευτελιστούν, νομίζω πως αρκεί μια ματιά σε ένα υδάτινο τοπίο για να ξυπνάει μέσα μας η ελπίδα, το αρχαίο τραγούδι του Ζέφυρου. Μακάρι μέσα σ' αυτόν τον πανικό να βρίσκουμε τη γαλήνη...
