To whom I will forget

Είναι η πρώτη φορά εδώ και δύο χρόνια που σε βλέπω πάλι στον ύπνο μου. Πριν από λίγες μέρες, όταν μου μίλησες εντελώς ξαφνικά, ήθελα να σου πω τόσα πολλά πράγματα και συγχρόνως τίποτα. Τελικά, έκανα το τελευταίο. Απ' όλα εκείνα τα συναισθήματα που χάραξαν την πορεία σου στην καρδιά μου κανένα δεν βγήκε στην επιφάνεια, ούτε μια φορά δεν κατάφερα να στα πω όπως ήθελα, γιατί όχι, και όπως έπρεπε. Το υποσυνείδητό μου δεν τα χωράει πια, τα σπρώχνει ολοένα και πιο συχνά μέσα στα όνειρά μου. Εσύ, οι εκφράσεις σου, οι λέξεις και η χροιά της φωνής σου έχουν μισοξεχαστεί, χωρίς να μπορώ πλέον να τα ανακαλέσω με σιγουριά. Δεν υπάρχει λόγος, άλλωστε, να τα επαναφέρω στο μυαλό μου. Τα συναισθήματά μου, όμως, που όσο βαθιά ήταν τόσο πιο βαθιά τα έθαψα, αυτά μικρέ μου δεν έχουν εκλείψει. Βρίσκουν την πόρτα διαφυγής τις ώρες του ύπνου, με επισκέπτονται σαν τα φαντάσματα που έχουν στοιχειώσει, γιατί δεν εκπλήρωσαν ποτέ τον σκόπο τους. Όχι, σ' αυτή τη ζωή τουλάχιστον.

Κι ακριβώς τη στιγμή που νόμιζα ότι τα είχα αφήσει όλα πίσω μου, αν θέλεις, που είχα συμφιλιωθεί μαζί τους και όπως οι άνθρωποι με μοίρες αποκλίνουσες, τα εγκατέλειψα και με εγκατέλειψαν...εμφανίστηκες και πάλι. Ήθελες να μου ζητήσεις συγγνώμη που με πλήγωσες, για τον τρόπο που μου φέρθηκες τότε. Μου τόνισες ότι ήξερες πως δεν σου κρατώ κακία, γιατί δεν μπορώ σε κανέναν να κρατάω κακία. Δυστυχώς, πόσο δίκιο είχες...
Κάπου εδώ, έμεινα να αναρωτιέμαι, πόσο στ' αλήθεια με ήξερες ή με τη σειρά μου, εγώ τι ήξερα για σένα. Ελάχιστα πράγματα. Σχεδόν ποτέ δεν μιλούσαμε για τις ζωές μας, δεν ήμασταν καν φίλοι, ξέραμε μόνο ότι ο ένας ασθάνεται άνετα στην αγκαλιά του άλλου, μια αίσθηση εντελώς φυσική και αβίαστη. Αλλά είναι τελικά αυτό αρκετό;

Σ' ευχαρίστησα και η συζήτησή μας έλαβε τέλος. Νομίζω ότι αυτή ήταν η τελευταία φορά, δεν θα υπάρξει επόμενη. Προτίμησα να μην σου πω ότι δεν υπάρχει τίποτα να σου συγχωρήσω, ακόμη κι αν δεν μου το ζητούσες, έστω έπειτα από τόσον καιρό. Μου φτάνει να ξέρω ότι ένιωσες κι εσύ ένα απειροελάχιστο τσίμπημα από τον πόνο που μου προκάλεσες, όταν με έβγαλες αβασάνιστα από τη ζωή σου. Κατά βάθος, μπορεί να μην το παραδεχτείς ούτε στον εαυτό σου, αλλά ξέρω ότι τότε με προστάτευες με τον τρόπο σου από έναν μεγαλύτερο πόνο, γιατί αυτός που είσαι δεν πρόκειται να αλλάξει, τουλάχιστον δεν θα άλλαζε ποτέ για μένα. Μέσα μας το ξέραμε κι οι δυο από την αρχή πως αυτό που αγαπούσα ήσουν εσύ, μα αυτό που αγαπούσες εσύ ήταν και είναι ο εαυτός σου. Απλά έτυχε να βρεθώ εκεί γύρω. Για καλή μου τύχη, θυμήθηκα ότι κι εγώ διαθέτω εγωισμό την τελευταία στιγμή.
Έτσι, δεν σου είπα τίποτε άλλο, ούτε το πόσο σ' αγαπούσα, ούτε το πόσο άλλαξα εξαιτίας σου. Μονάχα ένα ευχαριστώ, ξέρεις εσύ...

Αν μπορούσα να αρχίσω ξανά από το μηδέν μαζί σου, νομίζω ότι και πάλι θα σε ερωτευόμουν. Δεν είμαι, όμως, σίγουρη ότι, όταν εκείνη τη φορά που μου είπες ξαφνικά "πες μου ότι χρειάζομαι ψυχίατρο, αλλά νομίζω πως μου αρέσεις", θα σου έλεγα πάλι ότι κι εμένα μου αρέσεις. Απλά θα σου χαμογελούσα, γιατί θα ήξερα ότι στο τέλος της δικής μας ιστορίας με περιμένει κάποιος που θέλει πραγματικά να τον αγαπήσω και να με αγαπήσει κι αυτός. Ίσως εκεί έξω να υπάρχει κάποια και για σένα, κάποια που θα την αγαπήσεις πιο πολύ από τον εαυτό σου. Πρέπει πάση θυσία να τη βρεις, αν δεν την έχεις ήδη συναντήσει.

Γι' αυτό δεν με λυπεί που τελείωσε άδοξα το παραμύθι που φτιάξαμε μαζί. Ακόμη κι αυτά τα όνειρα μου λένε ότι στ' αλήθεια σε αγάπησα, πως αυτή είναι η αιτία που έχεις μείνει χαραγμένος μέσα μου, but that's as far as it goes.

Κάποτε θα ξεχαστείς, γιατί την καρδιά μου την ακούμπησες, μα δεν την κράτησες.
Άλλα χέρια, αγαπημένα, την κρατουνε τώρα με τρυφερότητα κα πάθος, όπως εσύ δεν το έκανες ποτέ.
Εσύ θα ξεχαστείς...αύριο το πρωί δεν θα υπάρχεις πια εδώ.

New year's re-solution

Η καινούργια χρονιά με βρήκε με ένα "ουφ", ένα "επιτέλους" και ένα "όχι πια".
Κουράστηκα να προσπαθώ να πείσω τους άλλους ότι αυτό που είμαι αξίζει, αποζητώντας ανταμοιβή μες στην αποδοχή ή τα κοπλιμέντα τους. Θέλω να είμαι αυτή που είμαι, χωρίς δεύτερη κουβέντα. Χωρίς εξηγήσεις, δικαιολογίες, χρυσομένα χάπια και ψέματα. Ναι, χωρίς χάπια για τις αϋπνίες της συνείδησης.
Δεν αρνούμαι ότι με ένοιαζε και με νοιάζει ακόμη, ίσως λιγότερο πλέον, τι σκέφτονται και τι είδους εικόνα έχουν οι άλλοι για μένα. Είναι αλήθεια έγκλημα αυτό; Είναι αποτέλεσμα μιζέριας, ματαιοδοξίας ή της τελειομανίας μου; Μήπως είναι κάτι απλά το ανθρώπινο; Εχώ τόσο ανάγκη να με εκτιμούν και να με αγαπούν...
Δυστυχώς, ψάχνοντας την απάντηση σ' αυτές τις ερωτήσεις, ξέχασα κάτι, ομολογουμένως κάτι σημαντικό. Ποια είναι η εικόνα που έχω εγώ για τον εαυτό μου; Μήπως αυτό που είμαι, πιστέυω ή θέλω να πιστεύω πως είμαι, δεν πρόκειται παρά για μια εικόνα μου, που θέλω να προβάλλω προς τα έξω;
Ίσως και να μου άρεσε να γίνομαι το θύμα του εαυτού μου. Such masochism, oh please...

Σκεφτόμενη, λοιπόν, όλα αυτά ένα μικρό φωτάκι άναψε στο μυαλό μου!
Ξαφνικά, ανακάλυψα το λόγο που κάνει τόσα πράγματα στη ζωή μου να μοιάζουν ξένα, ψεύτικα, απόμακρα.
Μια ζωή στερημένη από πάθη, όπου τα λάθη αθώρητα και ασυγχώρητα έχουν γίνει σωρός, μια ζωή γεμάτη ονειροφαντασίες, μα λίγη δράση.
Δεν είναι αυτό που αντικρύζω στον δικό μου καθρέφτη. Ίσως ανάμεσα στα είδωλα των ανθρώπων που είμαι να υπάρχει κι αυτό. Δεν το υποτιμώ, ούτε το αποδιώχνω, είναι κι αυτό δικό μου κομμάτι.

Ο άνθρωπος που είμαι τώρα δεν είναι ο ίδιος μ' αυτόν της αφετηρίας, τους πολλούς που προηγήθηκαν και εκείνους που θα τον διαδεχτούν. Όλοι αυτοί οι τύποι είμαι εγώ. Ποιος θα με χωρέσει σε δυο λέξεις, σε δυο τρεις προτάσεις; Ποιος μπορεί να προβλέψει τον άνθρωπο του τέλους;
Πάντα μου άρεσε η ευρύτητα. Ο πλατύς ουρανός, οι ευρείς και ευρύχωρες αγκαλιές, η ποικιλία ανθρώπων, χαρακτήρων, ιδεών, στυλ, η ευρύτητα σε κάθε τομέα. Για μένα είναι μια ματιά σ' έναν διαρκώς εναλλασσόμενο ορίζοντα.
Με τα λόγια σου που με πληγώνουν σαν να μου ζητάς να περιορίσω τον ατέλειωτο ουρανό, αυτόν που κρύβω μέσα μου κι ας μην τον βλέπεις.

Αγαπώ όπως αγαπώ, ζω όπως ξέρω και μπορώ.
Φοβάμαι, αμφιβάλλω, εκλογικεύω, πιστεύω και ονειρεύομαι, γιατί ίσως το επόμενο λεπτό να μην είμαι πια εδώ.
Σε εμπιστεύομαι και θέλω να πιστεύεις σ' εμένα για τον ίδιο λόγο.
Δεν είμαι εδώ για να γίνω αυτό που θέλεις ή σε ελκύει, γιατί χωρίς εμένα ούτε σ' εσένα θα μπορώ να δώσω τελικά.
Κοίτα με βαθιά, κοίτα μέσα μου. Αν δε σ' ευχαριστεί αυτό που βλέπεις, απλά φύγε.
Κοίτα με, όπως θέλω κι εγώ να σε κοιτώ, αληθινά.
Δεν είναι πολλά αυτά που ξέρω, πολλά υποθέτω και εικάζω, πολλά εύχομαι να είναι ή να μην είναι αληθινά.
Μέσα σ' αυτά να με αγαπάς γι' αυτό που είμαι.
Και δεν είναι καλό ή κακό.
Δεν είναι τέλειο, ούτε κατά διάνοια.
Είναι ένα εγώ, όπως όλα τ' άλλα και συνάμα διαφορετικό.
Είμαι εγώ.

Γιατί εσύ δεν είσαι "οι άλλοι", εσένα σ' αγαπώ.

Στους φίλους μου,
παλιούς και νέους.