So fell autumn rain...

Καιρό έχω να γράψω κάτι δικό μου μέσα από την καρδιά μου. Έχουν περάσει χρόνια από την εποχή που σελίδες επί σελίδων γέμιζαν δίχως να το καταλάβω και το γράψιμο ήταν η προσωπική μου ψυχοθεραπεία. Δε θα έλεγα ότι νοσταλγώ εκείνη την περίοδο της ζωής μου, ίσως όμως θα ήθελα να ανταμώσω τα ερεθίσματα που πυροδοτούσαν το μυαλό να πλάθει λέξεις και ιστορίες. Σας έχει τύχει να ακούσετε ένα αγαπημένο τραγούδι, έπειτα από πολλά χρόνια και να νιώσετε ένα τσίμπημα μέσα σας, καθώς η μελωδία και οι στίχοι του ξεθάβουν απ' τη λήθη πονεμένες αναμνήσεις και ξεθυμασμένα συναισθήματα; Αυτή η αίσθηση με κατακλύζει όταν διαβάζω παλιά μου γραπτά και μια ενοχή, μια ενοχή που έμεινα πίσω, πιο πίσω από τα όνειρα που έκανα τότε.
Αλλά τίποτα δεν έχει τελειώσει ακόμη. Σκέφτομαι πως έκανα ένα διάλειμμα, μα τώρα το κουδούνι χτύπησε και ήρθε η ώρα να μπω στην τάξη με τις αλήθειες μου ακονισμένες και ξεκάθαρες. Τότε είχα την ανάγκη να εξωτερικεύσω τις αξίες που διέτρεχαν τη ζωή μου, ωστόσο το σήμερα και το αύριο με προκαλούν να τις κάνω πράξη. Όλα όσα συνέβησαν ιδιαίτερα τον τελευταίο χρόνο με έκαναν να συνειδητοποιήσω ότι δεν αξίζει να ζω, αν δεν ζω για τα όνειρά μου. Στο Θεό που πιστεύω, στους ανθρώπους που αγαπώ, στον εαυτό μου έδωσα μια σιωπηρή υπόσχεση να παλέψω και να δουλέψω σκληρά για τα όνειρά μου. Ακόμη κι αν δεν τα καταφέρω, τουλάχιστον θα ξέρω πόσο προσπάθησα κι ότι έβαλα τα δυνατά μου έχοντας κάποιους στόχους ως οδηγούς και φανοστάτες στη ζωή μου. Δεν θα αφήσω τίποτα πίσω μου, γιατί η καινούρια μου αρχή δε χρειάζεται μηδενικό σημείο παρά μόνο χρήσιμα υλικά και εμπειρίες για νέα ταξίδια του νου και της καρδιάς. Έφτασε η στιγμή να αρχίσω να δίνω σχήμα και μορφή σε όσα συνωστίζονται στα βάθη του εαυτού μου, θέλω όλα τούτα σημαντικά ή ασήμαντα να τα χαρίσω στους αγαπημένους μου ανθρώπους ως ένδειξη ευγνωμοσύνης κι ως ανάγκη εσωτερική, καθώς εκείνοι με δίδαξαν με τα λόγια και τις πράξεις τους τι πάει να πει περίσσευμα αγάπης και υστέρημα ψυχής.

Ας ελπίζουμε ότι η διαδρομή, κι όχι απαραίτητα - μάλλον επιθυμητά - ο προορισμός θα με δικαιώσουν.

"So fell autumn rain washed away all my pain
I feel brighter somehow lighter somehow to breath once again
So fell autumn rain washed my sorrows away
With the sunset behind somehow I find the dreams are to STAY."

Θέλω να σας χαρίσω κάτι.....

- Θέλω να μου χαρίσεις κάτι.

- Ό,τι θες.

- Ό,τι θέλω; Τ' ορκίζεσαι;

- Στ' όρκίζομαι.




- Είναι δύσκολο.

- Δεν πειράζει.

- Είναι ακριβό.

- Δεν με νοιάζει.

- Είναι σπάνιο.

- Τόσο το καλύτερο.

- Είναι επικίνδυνο.

- Δεν φοβάμαι.

- Μπορεί να καείς άμα το πιάσεις.

- Θα γίνω νερό να σβήσω την φωτιά.

- Μπορεί να σου γλιστρήσει απ' τα χέρια και να φύγει.

- Θα το ξαναπιάσω.

- Μπορεί να πάει πολύ μακριά.

- Θα το κυνηγήσω.

- Μπορεί να χαθεί στον ουρανό.

- Θα γίνω πουλί να το ψάξω.

- Μπορεί να βυθιστεί στη θάλασσα.

- Θα γίνω αγκίστρι να το πιάσω.

- Μπορεί να πνιγεί στο σκοτάδι.

- Θα περιμένω τα χαράματα.

- Μα μπορεί να διαλυθεί ως τότε.

- Θα φέρω τ' άστρα να φωτίσουν πιο νωρίς.

- Είναι τόσο μικρό, δεν θα μπορέσεις να το πιάσεις.

- Θα ζητήσω σ' ένα μυρμήγκι να με βοηθήσει.

- Κι αν είναι μεγάλο σαν σπίτι;

- Θα φέρω γερανό.

- Κι αν είναι μεγάλο σαν βουνό;

- Θα φέρω ένα γερανό πιο μεγάλο από βουνό.

- Υπάρχει;

- Θα τον φτιάξω.

- Που ξέρεις να φτιάχνεις γερανούς;

- Δεν ξέρω.

- Τότε;

- Τότε θα μάθω.

- Από που;

- Από τα βιβλία.

- Κι αν δεν το λένε τα βιβλία;

- Θα βρω τον γέροντα που φτιάχνει γερανούς.

- Κι αν έχει πεθάνει;

- Θα βρω τον άλλον γέροντα.

- Ποιον άλλον γέροντα;

- Εκείνον που ξέρει όλα τα βότανα.

- Όλα τα βότανα;

- Όλα τα χόρτα και τα μικρά άνθη του αγρού. Ξέρει τι μάγια κρύβουν.

- Και πως θα φέρει εκείνος το βουνό;

- Όχι εκείνος, εγώ. Θα μου δώσει βότανα να πιω, να γίνω τόσο δυνατός, που θα μπορέσω να το σηκώσω το βουνό.

- Εμένα θα μπορείς να με πάρεις αγκαλιά;



- Πάντα.

- Τώρα.

- Τώρα. Έλα, τι θέλεις;

- Θέλω να μου χαρίσεις κάτι.

- Ό,τι θέλεις.

- Ό,τι, ό,τι θέλω, τ' ορκίζεσαι;

- Στ' ορκίζομαι.

- Θέλω... θέλω κάτι που δεν υπάρχει πουθενά.

- Να το φτιάξουμε.

- Με τι;

- Με τι θέλεις;

- Δεν ξέρω.

- Να το φτιάξουμε με ξύλο καρυδιάς και χρυσά καρφιά.

- Όχι, όχι δεν είναι έτσι.

- Να το φτιάξουμε με πούπουλα και ψίχουλα, με σταγόνες και γαργαλήματα και να του βάλουμε ένα κλειδί να το κουρδίζεις.

- Όχι, όχι, δεν θέλω κλειδί.

- Γιατί;

- Μπορεί να το χάσω.

- Θα στο κρεμάσω στον λαιμό.

- Μπορεί να χαθώ κι εγώ.

- Θα έρθω να σε βρω.

- Κι αν δεν μπορείς να με βρεις;

- Θα μπορέσω.

- Κι αν είναι σκοτάδι;

- Θ' ανάψω κερί.

- Κι αν λιώσει το κερί;

- Ως τότε θα σ' έχω βρει.

- Κι αν όχι;

- Θα ψάχνω ώσπου να σε βρω.

- Πόσο θα ψάχνεις;

- ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!

- Τι θα πει για πάντα;

- Ότι Σ' ΑΓΑΠΩ!

- Κι εγώ τι θα κάνω ώσπου να με βρεις;

- Μπορείς να κοιμηθείς.

- Που;

- Κάτω από μια μυρσινιά.

- Που έχει μυρσινιές;

- Παντού.

- Έχει και λιοντάρια παντού;

- Όχι.

- Που έχει λιοντάρια;

- Στην ζούγκλα.

- Είναι κοντά η ζούγκλα;

- Πολύ μακριά. Στην άλλη άκρη του κόσμου...

- Δεν μπορούν να έρθουν εδώ ποτέ;

- Ποτέ.

- Τ' ορκίζεσαι;

- Στ' ορκίζομαι.

- Ξέχασα τι θα πει για πάντα.

- Θα πει ότι σ' αγαπώ.

- Πόσο;

- Ως τον ουρανό.

- Ναι, ναι. Να κοιμηθώ τώρα;

- Ναι.

- Θα με πάρεις αγκαλιά;

- Ναι.




- Θέλω να μου χαρίσεις κάτι.

- Ό,τι θέλεις.

- Ό,τι, ό,τι θέλω, τ' ορκίζεσαι;

- Ναι.

P.S. Σήμερα θυμήθηκα αυτή τη γλυκιά στιχομυθία από ένα εικονογραφημένο βιβλιαράκι που έπεσε στα χέρια μου πριν από πολύ καιρό...κατά κάποιο μαγικό τρόπο, μέσω λέξεων απλών και τρυφερών περιγράφει την Αγάπη. Την πρώτη φορά που το διάβασα, έκλαψα. 'Οχι για τα ποτέ και τα πάντα του, τα σ' αγαπώ και τις υποσχέσεις, ούτε επειδή είμαι απλά ρομαντική. Όταν εικόνα και λόγος πέφτουν απαλά σαν πούπουλα και χαϊδεύουν τις πιο εύθραυστες χορδές της ψυχής μου κάνοντάς τις να πάλλονται στο ρυθμό της ένωσης με μια ζωτική ουσία (πόσο το έχω λησμονήσει αλήθεια αυτό το αίσθημα;;;), είναι να μην επιθυμώ να τα μοιραστώ; Το αφιερώνω, λοιπόν, σε όλους μου τους αγαπημένους, γιατί έτσι...θέλω να τους χαρίσω κάτι όμορφο απόψε...

Θεοί, θεοί !

Βλάσης Μπονάτσος & Κώστας Τουρνάς - Ήλιε μου




Γιάννης Μιλιώκας - Για το καλό μου




Κώστας Τουρνάς - Για ό,τι έχω κάνει δεν μετανιώνω

The least I can do...is walk beside you...

I Walk Beside You

[Music: Dream Theater, Lyrics: John Petrucci]

There's a story in your eyes
I can see the hurt behind your smile
For every sign I recognize
Another one escapes me

Let me know what plagues your mind
Let me be the one to know you best
Be the one to hold you up
When you feel like you're sinking

Tell me once again
What's beneath the pain you're feeling
Don't abandon me
Or think you can't be saved

I walk beside you
Wherever you are
Whatever it takes
No matter how far
Through all the may come
And all that may go
I walk beside you
I walk beside you

Summon up your ghosts for me
Rest your tired thoughts upon my hands
Step inside this sacred place
When all your dreams seem broken

Resonate inside this temple
Let me be the one who understands
Be the one to carry you
When you can walk no further

Tell me once again
What's below the surface bleeding
If you've lost your way,
I will take you there

I walk beside you
Wherever you are
Whatever it takes
No matter how far
Through all that may come
And all that may go
I walk beside you
I walk beside you

Oh, where everything is wrong
Oh, where hopelessness surrounds you
Oh, the sun will rise again
The tide you swim against
Will carry you back home
So don't give up
Don't give in

I walk beside you
Wherever you are
Whatever it takes
No matter how far
Through all that may come
And all that may go
I walk beside you
I walk beside you

	Dream Theater - I Walk Beside You
	Found at skreemr.com

Dancer by Juan Miro

No estes lejos...

ΜΗ ΛΕΙΨΕΙΣ καν μια μέρα μακριά μου, γιατί να,
πώς να το πω, μου ΄ναι μεγάλη η μέρα,
και θα σε περιμένω σαν τους σταθμούς εκείνους
που σε κάποια γωνιά τους πήρ' ο ύπνος τα τρένα.

Μη φύγεις καν για μια ώρα γιατί τότε
σ' αυτήν την ώρα σμίγουν οι στάλες της αγρύπνιας
κι ο καπνός που γυρεύει να 'βρει σπίτι ίσως έρθει
να σκοτώσει ως και την καρδιά μου τη χαμένη.

Μην τσακιστεί η σιλουέτα σου στην άμμο,

στην απουσία τα βλέφαρά σου μην πετάξουν:
μην φύγεις καν για ένα λεπτό, ακριβή(ε) μου,

γιατί σ' εκείνο το λεπτό θα ξεμακρύνεις τόσο
που άνω κάτω τον κόσμο θα κάνω εγώ ρωτώντας
αν θα γυρίσεις ή αν θα αφήσεις να πεθάνω.

Pablo Neruda
Cien Sonetos de Amor - XLV
Μετάφραση: Ηλίας Ματθαίος

Getting away with it...all messed up

Πάει καιρός που είχα να ξυπνήσω νιώθοντας ανήσυχη για το τώρα που όλο ξεγλιστράει...για μια καινούργια αρχή. Γιατί είναι τόσο δύσκολο για μένα απλά να περνάω καλά, χωρίς να αναρωτιέμαι, χωρίς να βιάζομαι και να αφήνω το χρόνο να κάνει τη δουλειά του; Γιατί πρέπει να πέφτω με τα μούτρα; Γιατί πάνω απ' όλα θέλω να με θέλεις εσύ; Που λέει και το τραγούδι...
Θα μου πεις, it's only natural! Χαλάρωσε λίγο...μα μου είναι κάπως δύσκολο απλά να αφεθώ. Φοβάμαι ότι αύριο δεν θα είσαι εδώ, όπως τόσοι άλλοι. Η μοναξιά είναι κι αυτή μια συνήθεια, ακούω να λένε, είναι ακόμη νωρίς, λέω στον εαυτό μου και κάνε υπομονή. Αυτή είναι η αδυναμία μου, ανυπομονώ, δεν ξέρω πού να σταματήσω. Μέσα στο χάος του μυαλού μου, των συναισθημάτων μου, των "πρέπει", κάπου εκεί χάνομαι κι εγώ. Και χάνω το παιχνίδι.

Αν με ρωτούσες, θα ήθελα να σπάσω κάθε έλεγχο και άμυνα μου. Θα 'θελα να υπάρχω με τη σιγουριά ενός λουλουδιού στο άγριο φύσημα του αέρα. Ίσως να γινόμουν κομμάτια στη δυνατή πνοή του,, στο φιλί σου... όμως πόσο λίγο θα με ένοιαζε...

Δεν είναι δα και τόσο τραγικό να συγκρατήσω τις επιθυμίες μου, υπό κανονικές συνθήκες δεν θα τρέκλιζα έτσι ανάμεσα στη λογική και τα συναισθηματά μου. Την ξεσυνήθισα αυτήν την παλινδρόμηση μεταξύ του πρέπει και του θέλω, νιώθω ότι έπεσα στη φουρτούνα με ένα καρυδότσουφλο. Τα κουπιά, όμως, τα κρατάω εγώ και επιθυμώ όσο ποτέ να φτάσω ως την άλλη άκρη.

Εκεί που θα είσαι κι εσύ...
Θα σε δω στο νησί μας, στην απέναντι πλευρά του χρόνου.
I'll manage somehow...

P.S. Τελικά δεν θα πάω στους James...Κλαψ :(

James - Getting away with it (all messed up)

"Now they live like dolphins...."

Άτακτο προϊόν ανάγνωσης...

Πάλι εδώ στο μικρό μου τεχνολογικό καταφύγιο. Ποιος θα μου το ‘λεγε ότι κάτι το καθόλα ψυχρό μπορεί να προσφέρει τόση παρηγοριά. Μου αρέσει να πληκτρολογώ, ίσως όχι περισσότερο από το να γράφω, αλλά το βλέπω και ως μια μορφή εκτόνωσης. Απασχόλησε τα χέρια και όχι το μυαλό σου. Ή και τα δύο, τέλος πάντων. Διάβασα μια φράση σε ένα blog που με χτύπησε κατάστηθα: «Όχι, δεν πιστεύω πως μαθαίνουμε από τα λάθη μας. Πιστεύω πως τα λάθη μας μαθαίνουν από εμάς, και την επόμενη φορά ξέρουν ακριβώς που να χτυπήσουν και πως να μας πείσουν την επόμενη φορά πως είναι η σωστή κίνηση».

Η επανάληψη, η συχνότητα, ακόμη και η μετάνοια δεν έχουν ίσως σημασία, γιατί τελικά το μόνο που γνωρίζουμε για τον εαυτό μας σε σχέση με τους άλλους είναι πόσο εύκολα παραδινόμαστε στα λάθη μας. Όποια κι αν είναι αυτά. Μικρά ή μεγάλα, σοβαρά ή αμελητέα μοιάζουν με τους φωτεινούς σηματοδότες που στιγματίζουν μια πορεία, τη δική μου, τη δική σου. Μερικές φορές απλά ξεχνάμε να κοιτάξουμε τα σήματα, γιατί είμαστε υπερβολικά προσηλωμένοι στο δρόμο, στις σκέψεις και τις έννοιες του εαυτού μας, μπορεί να μην έχουμε καν ιδέα για την ύπαρξή τους ή να τα αγνοούμε επιδεικτικά και κατ’ εξακολούθηση. Για παράδειγμα, αυτή τη στιγμή δεν έχω πραγματικά διάθεση να το φιλοσοφήσω, να καταλάβω τι μου συμβαίνει αληθινά, αλλά δεν μπορώ και να αφεθώ σε μια ανενόχλητη μακαριότητα.

Don’t dig too deep, it may hurt, you know.

Θα κλείσω, λοιπόν, με μια ακόμη δάνεια φράση από το ίδιο blog που τολμώ να πω ότι εκφράζει απόλυτα και την περίπτωσή μου, χώρια ότι αποτελεί την πιο ταιριαστή κατακλείδα για τις παραπάνω σκέψεις. «Δεν πρόλαβα να ζήσω τις ψευδαισθήσεις μου όταν έπρεπε, για μένα ο κόσμος πήγε από το άσπρο στο μαύρο σε μια στιγμη. Πήγα από την παιδική αθωότητα στην “υποχρέωση” και την “υπευθυνότητα” των ενηλίκων. Νομίζω πως μου αξίζει να ζήσω και εγώ τώρα τις ψευδαισθήσεις μου.»

Μια μέρα της Μάγκι

Επιτέλους έφτασε στο σπίτι μετά από άλλη μια μέρα στο σχολείο. Η μαμά και ο μπαμπάς λείπουν, ο καθένας στη δουλειά του και η μικρή της αδερφή χαζεύει μπροστά στην τηλεόραση, όπως κάθε μεσημέρι.

"Γύρισα", φωνάζει χωρίς να περιμένει απάντηση. Η πόρτα του δωματίου με τη χαρτονένια, πολύχρωμη επιγραφή "Μάγκι" κλείνει με δύναμη πίσω της, φαίνεται η γιαγιά πάλι θα ξέχασε τα παράθυρα ανοιχτά όταν αέριζε το σπίτι. Ευτυχώς που κάποιος φροντίζει να αλλάζει κάτι εδώ μέσα. Πετάει την τσάντα σε μια γωνιά, βγάζει τα παπούτσια και πηγαίνει στην κουζίνα για φαγητό παρέα με το βιβλίο που έμεινε μισοδιαβασμένο από εχθές το βράδυ. Είχε μείνει στο σημείο, όπου ο πρωταγωνιστής ετοιμαζόταν να αποκαλύψει τον διπρόσωπο χαρακτήρα του, αλλά κάπου ανάμεσα σε ψέματα κι αλήθειες αποκοιμήθηκε.

Η κουζίνα είναι πάντα γεμάτη φως. Τα πιάτα είναι στιβαγμένα στο νεροχύτη, ώσπου κάποιος να πάρει την απόφαση να τα μετακομίσει στο πλυντήριο, αλλά η Μάγκι θέλει μόνο να φάει και να διαβάσει το βιβλίο της. Εντάξει, θα μαζέψει και τα πιάτα μετά, μην έρθει ο μπαμπάς και βρει την κουζίνα άνω κάτω. Μπορεί πάλι να νευριάσει, ίσως τα βάλλει με τη μαμά, με εκείνη, με την αδερφή της και φωνάξει στο τέλος ότι θα πάει να μείνει σε ξενοδοχείο, παρά σε ένα τέτοιο αχούρι. Του μπαμπά σίγουρα του έχει λείψει πολύ η καθαριότητα και η τάξη.

Κάθεται στο τραπέζι, ενώ τσιμπολογάει λίγο ψωμί και ξεφυλλίζει το βιβλίο. Επιτέλους, μπορεί να είναι μόνη της απολαμβάνοντας το φαγητό και τις σκέψεις της. Σήμερα στο σχολείο πήρε έναν έπαινο και είπε ένα πετυχημένο αστείο στην Κιμ, γελάσανε μαζί για πολύ ώρα και ένιωσε ευχαριστημένη που έκανε κάποιον να διασκεδάσει. Δεν ήταν και τόσο άσχημη μέρα τελικά, σκεφτόταν αφηρημένη, εύχομαι μόνο να ήμουν στ' αλήθεια τόσο χαρούμενη όσο δείχνω. Η καθημερινότητα είναι βαρετή, όχι κακή απαραίτητα, κι εγώ ζω για τις μικρές τις εκπλήξεις. Γνωρίζοντας ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο καλά, μπορώ να είμαι αρκετά ικανοποιημένη, γιατί στο νου μου πάντα ξαγρυπνούν οι χειρότερες δυνατές εκδοχές της πραγματικότητας. Έτσι, το χθες, το τώρα και το αύριο μοιάζουν κάπως πιο συμπαθητικά. Αν ήμουν αισιόδοξη, θα πίστευα ότι αύριο θα είναι μια καλύτερη μέρα, ότι ο τοίχος που κρύβει το φως από το παράθυρό μου θα γκρεμιστεί και ότι στο σπίτι μας θα ακουστούν ξανά γέλια και τραγούδια. Δεν είμαι, όμως, αισιόδοξος άνθρωπος, θέλω μόνο να ζήσω άλλη μια μέρα, γι' αυτό θα βλέπεις πάντα το ευτυχισμένο πρόσωπό μου σαν τίποτα να μην φοβάμαι ή να προσδοκώ από το αύριο.

"Μια μέρα ακόμη στη ζωή μου είναι αρκετή, γιατί πρέπει να δω το πρόσωπό σου, να χαιρετήσω τη ροδιά στην πίσω αυλή του σπιτιού μου και να συλλέξω πρόσωπα ανθρώπινα, χαμογελαστά, κλαμένα, αγέρωχα, πονεμένα και παρηγορητικά, να αφήσω τα σημάδια μου σε κάποιου την καρδιά. Αυτή είναι η ζωή για μένα. Δε γνωρίζω άλλο τρόπο να σηκώνομαι το πρωί από το κρεβάτι, να περπατώ ή να πέφτω, να ξανασηκώνομαι και να συνεχίζω. Μόνον αυτόν, τον δικό μου δρόμο. Συγχώρεσέ με, που είμαι δειλός." Διάβασε την τελευταία παράγραφο του βιβλίου μουρμουριστά. Δεν την ενδιέφερε τελικά η αισιοδοξία ή η απαισιοδοξία, η σκέψη είναι από μόνη της ένα είδος ελπίδας και η ιδέα του αύριο ένα κίνητρο σοβαρό για τη ζωή.

Έκλεισε το βιβλίο, χωρίς καν να αποτελειώσει αυτήν την τελευταία σκέψη και άφησε το πιάτο στο νεροχύτη. Το σπίτι βούλιαζε στη ραστώνη των μεσημεριανών ήχων. Η Μάγκι πήγε ως το δωμάτιό της με την ελπίδα να ξεκλέψει λίγες ώρες λήθης, αλλά κάτι την πολιορκούσε διαρκώς. Κοιτούσε το ταβάνι ευχόμενη ότι, αν ήταν αρκετά προσηλωμένη, ίσως μπορούσε ανάμεσα στους σοβάδες να δει το μέλλον. Ούτε λόγος να κλείσει τα μάτια, ούτε λόγος να παραδωθεί.

Σηκώθηκε αργά από το κρεβάτι και πήγε να καθήσει στο σαλόνι με την αδερφή της. Θα χαρεί η μαμά, όταν γυρίσει στο σπίτι να μας βρει μαζί να την περιμένουμε, σκέφτηκε. Σήμερα έχω καλό προαίσθημα. Είμαι σίγουρη ότι θα χαμογελάσει.

To whom I will forget

Είναι η πρώτη φορά εδώ και δύο χρόνια που σε βλέπω πάλι στον ύπνο μου. Πριν από λίγες μέρες, όταν μου μίλησες εντελώς ξαφνικά, ήθελα να σου πω τόσα πολλά πράγματα και συγχρόνως τίποτα. Τελικά, έκανα το τελευταίο. Απ' όλα εκείνα τα συναισθήματα που χάραξαν την πορεία σου στην καρδιά μου κανένα δεν βγήκε στην επιφάνεια, ούτε μια φορά δεν κατάφερα να στα πω όπως ήθελα, γιατί όχι, και όπως έπρεπε. Το υποσυνείδητό μου δεν τα χωράει πια, τα σπρώχνει ολοένα και πιο συχνά μέσα στα όνειρά μου. Εσύ, οι εκφράσεις σου, οι λέξεις και η χροιά της φωνής σου έχουν μισοξεχαστεί, χωρίς να μπορώ πλέον να τα ανακαλέσω με σιγουριά. Δεν υπάρχει λόγος, άλλωστε, να τα επαναφέρω στο μυαλό μου. Τα συναισθήματά μου, όμως, που όσο βαθιά ήταν τόσο πιο βαθιά τα έθαψα, αυτά μικρέ μου δεν έχουν εκλείψει. Βρίσκουν την πόρτα διαφυγής τις ώρες του ύπνου, με επισκέπτονται σαν τα φαντάσματα που έχουν στοιχειώσει, γιατί δεν εκπλήρωσαν ποτέ τον σκόπο τους. Όχι, σ' αυτή τη ζωή τουλάχιστον.

Κι ακριβώς τη στιγμή που νόμιζα ότι τα είχα αφήσει όλα πίσω μου, αν θέλεις, που είχα συμφιλιωθεί μαζί τους και όπως οι άνθρωποι με μοίρες αποκλίνουσες, τα εγκατέλειψα και με εγκατέλειψαν...εμφανίστηκες και πάλι. Ήθελες να μου ζητήσεις συγγνώμη που με πλήγωσες, για τον τρόπο που μου φέρθηκες τότε. Μου τόνισες ότι ήξερες πως δεν σου κρατώ κακία, γιατί δεν μπορώ σε κανέναν να κρατάω κακία. Δυστυχώς, πόσο δίκιο είχες...
Κάπου εδώ, έμεινα να αναρωτιέμαι, πόσο στ' αλήθεια με ήξερες ή με τη σειρά μου, εγώ τι ήξερα για σένα. Ελάχιστα πράγματα. Σχεδόν ποτέ δεν μιλούσαμε για τις ζωές μας, δεν ήμασταν καν φίλοι, ξέραμε μόνο ότι ο ένας ασθάνεται άνετα στην αγκαλιά του άλλου, μια αίσθηση εντελώς φυσική και αβίαστη. Αλλά είναι τελικά αυτό αρκετό;

Σ' ευχαρίστησα και η συζήτησή μας έλαβε τέλος. Νομίζω ότι αυτή ήταν η τελευταία φορά, δεν θα υπάρξει επόμενη. Προτίμησα να μην σου πω ότι δεν υπάρχει τίποτα να σου συγχωρήσω, ακόμη κι αν δεν μου το ζητούσες, έστω έπειτα από τόσον καιρό. Μου φτάνει να ξέρω ότι ένιωσες κι εσύ ένα απειροελάχιστο τσίμπημα από τον πόνο που μου προκάλεσες, όταν με έβγαλες αβασάνιστα από τη ζωή σου. Κατά βάθος, μπορεί να μην το παραδεχτείς ούτε στον εαυτό σου, αλλά ξέρω ότι τότε με προστάτευες με τον τρόπο σου από έναν μεγαλύτερο πόνο, γιατί αυτός που είσαι δεν πρόκειται να αλλάξει, τουλάχιστον δεν θα άλλαζε ποτέ για μένα. Μέσα μας το ξέραμε κι οι δυο από την αρχή πως αυτό που αγαπούσα ήσουν εσύ, μα αυτό που αγαπούσες εσύ ήταν και είναι ο εαυτός σου. Απλά έτυχε να βρεθώ εκεί γύρω. Για καλή μου τύχη, θυμήθηκα ότι κι εγώ διαθέτω εγωισμό την τελευταία στιγμή.
Έτσι, δεν σου είπα τίποτε άλλο, ούτε το πόσο σ' αγαπούσα, ούτε το πόσο άλλαξα εξαιτίας σου. Μονάχα ένα ευχαριστώ, ξέρεις εσύ...

Αν μπορούσα να αρχίσω ξανά από το μηδέν μαζί σου, νομίζω ότι και πάλι θα σε ερωτευόμουν. Δεν είμαι, όμως, σίγουρη ότι, όταν εκείνη τη φορά που μου είπες ξαφνικά "πες μου ότι χρειάζομαι ψυχίατρο, αλλά νομίζω πως μου αρέσεις", θα σου έλεγα πάλι ότι κι εμένα μου αρέσεις. Απλά θα σου χαμογελούσα, γιατί θα ήξερα ότι στο τέλος της δικής μας ιστορίας με περιμένει κάποιος που θέλει πραγματικά να τον αγαπήσω και να με αγαπήσει κι αυτός. Ίσως εκεί έξω να υπάρχει κάποια και για σένα, κάποια που θα την αγαπήσεις πιο πολύ από τον εαυτό σου. Πρέπει πάση θυσία να τη βρεις, αν δεν την έχεις ήδη συναντήσει.

Γι' αυτό δεν με λυπεί που τελείωσε άδοξα το παραμύθι που φτιάξαμε μαζί. Ακόμη κι αυτά τα όνειρα μου λένε ότι στ' αλήθεια σε αγάπησα, πως αυτή είναι η αιτία που έχεις μείνει χαραγμένος μέσα μου, but that's as far as it goes.

Κάποτε θα ξεχαστείς, γιατί την καρδιά μου την ακούμπησες, μα δεν την κράτησες.
Άλλα χέρια, αγαπημένα, την κρατουνε τώρα με τρυφερότητα κα πάθος, όπως εσύ δεν το έκανες ποτέ.
Εσύ θα ξεχαστείς...αύριο το πρωί δεν θα υπάρχεις πια εδώ.

New year's re-solution

Η καινούργια χρονιά με βρήκε με ένα "ουφ", ένα "επιτέλους" και ένα "όχι πια".
Κουράστηκα να προσπαθώ να πείσω τους άλλους ότι αυτό που είμαι αξίζει, αποζητώντας ανταμοιβή μες στην αποδοχή ή τα κοπλιμέντα τους. Θέλω να είμαι αυτή που είμαι, χωρίς δεύτερη κουβέντα. Χωρίς εξηγήσεις, δικαιολογίες, χρυσομένα χάπια και ψέματα. Ναι, χωρίς χάπια για τις αϋπνίες της συνείδησης.
Δεν αρνούμαι ότι με ένοιαζε και με νοιάζει ακόμη, ίσως λιγότερο πλέον, τι σκέφτονται και τι είδους εικόνα έχουν οι άλλοι για μένα. Είναι αλήθεια έγκλημα αυτό; Είναι αποτέλεσμα μιζέριας, ματαιοδοξίας ή της τελειομανίας μου; Μήπως είναι κάτι απλά το ανθρώπινο; Εχώ τόσο ανάγκη να με εκτιμούν και να με αγαπούν...
Δυστυχώς, ψάχνοντας την απάντηση σ' αυτές τις ερωτήσεις, ξέχασα κάτι, ομολογουμένως κάτι σημαντικό. Ποια είναι η εικόνα που έχω εγώ για τον εαυτό μου; Μήπως αυτό που είμαι, πιστέυω ή θέλω να πιστεύω πως είμαι, δεν πρόκειται παρά για μια εικόνα μου, που θέλω να προβάλλω προς τα έξω;
Ίσως και να μου άρεσε να γίνομαι το θύμα του εαυτού μου. Such masochism, oh please...

Σκεφτόμενη, λοιπόν, όλα αυτά ένα μικρό φωτάκι άναψε στο μυαλό μου!
Ξαφνικά, ανακάλυψα το λόγο που κάνει τόσα πράγματα στη ζωή μου να μοιάζουν ξένα, ψεύτικα, απόμακρα.
Μια ζωή στερημένη από πάθη, όπου τα λάθη αθώρητα και ασυγχώρητα έχουν γίνει σωρός, μια ζωή γεμάτη ονειροφαντασίες, μα λίγη δράση.
Δεν είναι αυτό που αντικρύζω στον δικό μου καθρέφτη. Ίσως ανάμεσα στα είδωλα των ανθρώπων που είμαι να υπάρχει κι αυτό. Δεν το υποτιμώ, ούτε το αποδιώχνω, είναι κι αυτό δικό μου κομμάτι.

Ο άνθρωπος που είμαι τώρα δεν είναι ο ίδιος μ' αυτόν της αφετηρίας, τους πολλούς που προηγήθηκαν και εκείνους που θα τον διαδεχτούν. Όλοι αυτοί οι τύποι είμαι εγώ. Ποιος θα με χωρέσει σε δυο λέξεις, σε δυο τρεις προτάσεις; Ποιος μπορεί να προβλέψει τον άνθρωπο του τέλους;
Πάντα μου άρεσε η ευρύτητα. Ο πλατύς ουρανός, οι ευρείς και ευρύχωρες αγκαλιές, η ποικιλία ανθρώπων, χαρακτήρων, ιδεών, στυλ, η ευρύτητα σε κάθε τομέα. Για μένα είναι μια ματιά σ' έναν διαρκώς εναλλασσόμενο ορίζοντα.
Με τα λόγια σου που με πληγώνουν σαν να μου ζητάς να περιορίσω τον ατέλειωτο ουρανό, αυτόν που κρύβω μέσα μου κι ας μην τον βλέπεις.

Αγαπώ όπως αγαπώ, ζω όπως ξέρω και μπορώ.
Φοβάμαι, αμφιβάλλω, εκλογικεύω, πιστεύω και ονειρεύομαι, γιατί ίσως το επόμενο λεπτό να μην είμαι πια εδώ.
Σε εμπιστεύομαι και θέλω να πιστεύεις σ' εμένα για τον ίδιο λόγο.
Δεν είμαι εδώ για να γίνω αυτό που θέλεις ή σε ελκύει, γιατί χωρίς εμένα ούτε σ' εσένα θα μπορώ να δώσω τελικά.
Κοίτα με βαθιά, κοίτα μέσα μου. Αν δε σ' ευχαριστεί αυτό που βλέπεις, απλά φύγε.
Κοίτα με, όπως θέλω κι εγώ να σε κοιτώ, αληθινά.
Δεν είναι πολλά αυτά που ξέρω, πολλά υποθέτω και εικάζω, πολλά εύχομαι να είναι ή να μην είναι αληθινά.
Μέσα σ' αυτά να με αγαπάς γι' αυτό που είμαι.
Και δεν είναι καλό ή κακό.
Δεν είναι τέλειο, ούτε κατά διάνοια.
Είναι ένα εγώ, όπως όλα τ' άλλα και συνάμα διαφορετικό.
Είμαι εγώ.

Γιατί εσύ δεν είσαι "οι άλλοι", εσένα σ' αγαπώ.

Στους φίλους μου,
παλιούς και νέους.