Poison Weed

26.6.13

An ode

My sweetest tyrrant,

mind and soul, oh, so bright,

a heart true gallant.

Life's rugged lanes,

by sight traversing,

collided in astral waves.

My deepest craving,

in deed and spiel consistent,

dreams realized sans framing.

Though vileheart thou consider,

fate lucidly proclaimed

red thread on pinky finger.

My dearest pleasure,

essential your existance,

harbouring insuperable pleasure.

So dubious this being -

stigmata on celestial dome -

you bear the light of seeing.

My peerless lover,

I plea to rest assured

to neverending hunger.

Albeit struggles foreshadowed,

regard anguish halved

and fortune redoubled.

To P.A.Devant, mon Baron.

26.6.12

25.6.11

Τι πήγε στραβά στο δρόμο για τον Παράδεισο;

Για να ξεκινήσω να γράφω χρειάζομαι λιπαντικό για το νου και τα χέρια μου. Φθηνό αλκόολ και καπνός. Αυτό θα πρέπει να φτάνει για να πιάσω το μίτο των σκέψεων που βουΐζουν στο κεφάλι μου σαν σμήνος από σφήκες. Προειδοποιώ τον όποιο αναγνώστη ότι αυτή η ανάρτηση έχει ακριβώς το συγκεκριμένο σκοπό και κανέναν παραπάνω ή λιγότερο, αμόλα καλούμπα σκέψεων και συνειρμών. Δανείζομαι μισό λεπτό για να στρίψω το τσιγάρο μου και να λαδώσω τα γρανάζια μου με μια γερή γουλιά μπύρας. Για αρχή, θα ήταν σωστό να αναφέρω ότι για πολύ καιρό στο κεφάλι μου επικρατούσε μια σχετική ησυχία, νεκρική ακαμψία των εγκεφαλικών νευρώνων με ελάχιστες και μικρής διάρκειας ηλεκτρικές εκκενώσεις. "Τίποτα σημαντικό, όλα εν λευκώ". Και κάπου εκεί ανάμεσα εγώ.

Διάβασα κάπου πρόσφατα ότι ο εγωκεντρισμός είναι το λουρί που δένει τον άνθρωπο στο στύλο της μισανθρωπίας, καθιστώντας τον ανύμπορο να γίνει Άνθρωπος. Πέρασαν, λοιπόν, 23 χρόνια για να καταλάβω ότι ανήκω κι εγώ σ' αυτήν την κατηγορία ανθρώπων που παίρνουν πολύ στα σοβαρά το είναι τους και ακόμη χειρότερα, το εγώ τους. Τέτοια ρίγη συγκίνησης αμφιβάλλω αν ένιωσε ο Σλήμαν όταν ανακάλυψε το αρχαίο Ίλιον. Έτσι εξηγείται η καχυποψία, η κενότητα και η αδυναμία σύναψης ουσιαστικών ανθρώπινων σχέσεων, στοιχεία που μετέφραζα μέχρι τώρα ως μια φυσική ροπή μου προς την α-κοινωνικότητα και τη μοναξιά. Πώς να χτίσεις στέρεα οικοδομήματα πάνω σε σαθρό έδαφος, πώς να σηκώσεις το βλέμμα στη σελήνη όταν είσαι πεπεισμένος ότι περιβάλλεσαι από απόλυτο σκοτάδι και γι' αυτό περπατάς με τα μάτια κλειστά, πώς να αντικρύσεις μια νέα προοπτική έχοντας την ψευδαίσθηση ότι υπάρχει μόνο αυτή που γνωρίζεις, πώς να αγαπήσεις, πώς να κάνεις ένα βήμα πιο κοντά στον εαυτό σου και στον Άλλο όταν αρνείσαι να απεκδυθείς τις παρωπίδες της συνείδησης και διαρρηγνύεις τα ιμάτια σου σίγουρος ότι "όλα είναι καλά"; Όχι, τίποτα από αυτά δεν γίνεται, ακόμη κι αν δεχτούμε ότι συμβαίνουν θαύματα, γεγονός που καθιστά τα ερωτήματά μου ρητορικά και αυταπάντητα. Βέβαια, το ότι δεν μπορούσα να διακρίνω ή αγνοούσα πεισματικά κάποιες αλήθειες, έστω κι αν χόρευαν μπροστά μου δίχως κανένα πέπλο, μάλλον οφείλεται στο ότι δεν έθεσα στον εαυτό μου νωρίτερα αυτά τα ερωτήματα.

Παρόλα αυτά, θεωρώ πως είμαι τυχερή γιατί συνάντησα ανθρώπους που, όχι απλώς δεν φοβούνται να δουν, αλλά πραγματικά να κοιτάξουν μέσα τους και μέσα στον Άλλο. Έχω, όμως, κάποιες αμφιβολίες για το αν οι ίδιοι αισθάνονται τυχεροί που συνάντησαν εμένα. Και δεν το λέω αυτό με διάθεση αυτοχαντακώματος και αυτολύπησης, απλώς συνειδητοποίησα ότι δεν έχω σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, του εαυτού μου, των αληθινών ανθρώπινων σχέσεων. Δεν μπόρεσα να καταλάβω σε όλο της το εύρος, πόσο μάλλον να αγκαλιάσω με το είναι μου, την Αλήθεια αυτών των ανθρώπων και πριν και μέσα από αυτήν, τη δική μου Αλήθεια. Αυτό είναι παράλληλα το λάθος και η τιμωρία μου και ως φαίνεται, μέχρι στιγμής μιμούμουν με μεγάλη προσήλωση τον Σίσυφο.

Αν υποθέσουμε ότι η ωριμότητα είναι ένα βουνό που υψώνεται, φτιαγμένο από υλικά όπως η αυτογνωσία έναντι της εγωλατρείας, το άνοιγμα προς το ζειν και όχι απλώς το υπάρχειν, η συνείδηση της μικρότητας εν μέσω του απείρου, το χιούμορ αντί της μεμψιμοιρίας, το θάρρος αντί της δειλίας, τότε βρίσκομαι στους πρόποδες। Θα μπορούσα να πω ότι δε με νοιάζει, ότι μια χαρά ζω τη βολική ζωή μου και στο κάτω-κάτω, γιατί βρε αδερφέ να πρέπει να μπω στον κόπο να σκαρφαλώσω ένα νοητό βουνό. Όμως, αρκετά έκρυψα το κεφάλι μου στην άμμο. Οφείλω τουλάχιστον να κερδίσω την εκτίμηση στον εαυτό μου. Το ζήτημα, λοιπόν, παραμένει πώς θα βρω τα μέσα και τα εργαλεία, για να γίνω κάτοικος ανώτερων στρωμάτων και να αναπνεύσω τον αραιό αέρα της ελευθερίας. Δεν θέλω να πω τίποτε άλλο, γιατί τόσο καιρό πολλά είπα και λίγα έκανα. Θα το βρω άραγε αυτό το μονοπάτι;

"The answer my friend is blowing in The wind..."

P.S. Συγγνώμη και Ευχαριστώ. (Κενές λέξεις ίσως, αλλά είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω αυτή τη στιγμή)

27.9.09

So fell autumn rain...

Καιρό έχω να γράψω κάτι δικό μου μέσα από την καρδιά μου. Έχουν περάσει χρόνια από την εποχή που σελίδες επί σελίδων γέμιζαν δίχως να το καταλάβω και το γράψιμο ήταν η προσωπική μου ψυχοθεραπεία. Δε θα έλεγα ότι νοσταλγώ εκείνη την περίοδο της ζωής μου, ίσως όμως θα ήθελα να ανταμώσω τα ερεθίσματα που πυροδοτούσαν το μυαλό να πλάθει λέξεις και ιστορίες. Σας έχει τύχει να ακούσετε ένα αγαπημένο τραγούδι, έπειτα από πολλά χρόνια και να νιώσετε ένα τσίμπημα μέσα σας, καθώς η μελωδία και οι στίχοι του ξεθάβουν απ' τη λήθη πονεμένες αναμνήσεις και ξεθυμασμένα συναισθήματα; Αυτή η αίσθηση με κατακλύζει όταν διαβάζω παλιά μου γραπτά και μια ενοχή, μια ενοχή που έμεινα πίσω, πιο πίσω από τα όνειρα που έκανα τότε.
Αλλά τίποτα δεν έχει τελειώσει ακόμη. Σκέφτομαι πως έκανα ένα διάλειμμα, μα τώρα το κουδούνι χτύπησε και ήρθε η ώρα να μπω στην τάξη με τις αλήθειες μου ακονισμένες και ξεκάθαρες. Τότε είχα την ανάγκη να εξωτερικεύσω τις αξίες που διέτρεχαν τη ζωή μου, ωστόσο το σήμερα και το αύριο με προκαλούν να τις κάνω πράξη. Όλα όσα συνέβησαν ιδιαίτερα τον τελευταίο χρόνο με έκαναν να συνειδητοποιήσω ότι δεν αξίζει να ζω, αν δεν ζω για τα όνειρά μου. Στο Θεό που πιστεύω, στους ανθρώπους που αγαπώ, στον εαυτό μου έδωσα μια σιωπηρή υπόσχεση να παλέψω και να δουλέψω σκληρά για τα όνειρά μου. Ακόμη κι αν δεν τα καταφέρω, τουλάχιστον θα ξέρω πόσο προσπάθησα κι ότι έβαλα τα δυνατά μου έχοντας κάποιους στόχους ως οδηγούς και φανοστάτες στη ζωή μου. Δεν θα αφήσω τίποτα πίσω μου, γιατί η καινούρια μου αρχή δε χρειάζεται μηδενικό σημείο παρά μόνο χρήσιμα υλικά και εμπειρίες για νέα ταξίδια του νου και της καρδιάς. Έφτασε η στιγμή να αρχίσω να δίνω σχήμα και μορφή σε όσα συνωστίζονται στα βάθη του εαυτού μου, θέλω όλα τούτα σημαντικά ή ασήμαντα να τα χαρίσω στους αγαπημένους μου ανθρώπους ως ένδειξη ευγνωμοσύνης κι ως ανάγκη εσωτερική, καθώς εκείνοι με δίδαξαν με τα λόγια και τις πράξεις τους τι πάει να πει περίσσευμα αγάπης και υστέρημα ψυχής.

Ας ελπίζουμε ότι η διαδρομή, κι όχι απαραίτητα - μάλλον επιθυμητά - ο προορισμός θα με δικαιώσουν.

"So fell autumn rain washed away all my pain
I feel brighter somehow lighter somehow to breath once again
So fell autumn rain washed my sorrows away
With the sunset behind somehow I find the dreams are to STAY."

2.9.09

Θέλω να σας χαρίσω κάτι.....

- Θέλω να μου χαρίσεις κάτι.

- Ό,τι θες.

- Ό,τι θέλω; Τ' ορκίζεσαι;

- Στ' όρκίζομαι.

- Είναι δύσκολο.

- Δεν πειράζει.

- Είναι ακριβό.

- Δεν με νοιάζει.

- Είναι σπάνιο.

- Τόσο το καλύτερο.

- Είναι επικίνδυνο.

- Δεν φοβάμαι.

- Μπορεί να καείς άμα το πιάσεις.

- Θα γίνω νερό να σβήσω την φωτιά.

- Μπορεί να σου γλιστρήσει απ' τα χέρια και να φύγει.

- Θα το ξαναπιάσω.

- Μπορεί να πάει πολύ μακριά.

- Θα το κυνηγήσω.

- Μπορεί να χαθεί στον ουρανό.

- Θα γίνω πουλί να το ψάξω.

- Μπορεί να βυθιστεί στη θάλασσα.

- Θα γίνω αγκίστρι να το πιάσω.

- Μπορεί να πνιγεί στο σκοτάδι.

- Θα περιμένω τα χαράματα.

- Μα μπορεί να διαλυθεί ως τότε.

- Θα φέρω τ' άστρα να φωτίσουν πιο νωρίς.

- Είναι τόσο μικρό, δεν θα μπορέσεις να το πιάσεις.

- Θα ζητήσω σ' ένα μυρμήγκι να με βοηθήσει.

- Κι αν είναι μεγάλο σαν σπίτι;

- Θα φέρω γερανό.

- Κι αν είναι μεγάλο σαν βουνό;

- Θα φέρω ένα γερανό πιο μεγάλο από βουνό.

- Υπάρχει;

- Θα τον φτιάξω.

- Που ξέρεις να φτιάχνεις γερανούς;

- Δεν ξέρω.

- Τότε;

- Τότε θα μάθω.

- Από που;

- Από τα βιβλία.

- Κι αν δεν το λένε τα βιβλία;

- Θα βρω τον γέροντα που φτιάχνει γερανούς.

- Κι αν έχει πεθάνει;

- Θα βρω τον άλλον γέροντα.

- Ποιον άλλον γέροντα;

- Εκείνον που ξέρει όλα τα βότανα.

- Όλα τα βότανα;

- Όλα τα χόρτα και τα μικρά άνθη του αγρού. Ξέρει τι μάγια κρύβουν.

- Και πως θα φέρει εκείνος το βουνό;

- Όχι εκείνος, εγώ. Θα μου δώσει βότανα να πιω, να γίνω τόσο δυνατός, που θα μπορέσω να το σηκώσω το βουνό.

- Εμένα θα μπορείς να με πάρεις αγκαλιά;

- Πάντα.

- Τώρα.

- Τώρα. Έλα, τι θέλεις;

- Θέλω να μου χαρίσεις κάτι.

- Ό,τι θέλεις.

- Ό,τι, ό,τι θέλω, τ' ορκίζεσαι;

- Στ' ορκίζομαι.

- Θέλω... θέλω κάτι που δεν υπάρχει πουθενά.

- Να το φτιάξουμε.

- Με τι;

- Με τι θέλεις;

- Δεν ξέρω.

- Να το φτιάξουμε με ξύλο καρυδιάς και χρυσά καρφιά.

- Όχι, όχι δεν είναι έτσι.

- Να το φτιάξουμε με πούπουλα και ψίχουλα, με σταγόνες και γαργαλήματα και να του βάλουμε ένα κλειδί να το κουρδίζεις.

- Όχι, όχι, δεν θέλω κλειδί.

- Γιατί;

- Μπορεί να το χάσω.

- Θα στο κρεμάσω στον λαιμό.

- Μπορεί να χαθώ κι εγώ.

- Θα έρθω να σε βρω.

- Κι αν δεν μπορείς να με βρεις;

- Θα μπορέσω.

- Κι αν είναι σκοτάδι;

- Θ' ανάψω κερί.

- Κι αν λιώσει το κερί;

- Ως τότε θα σ' έχω βρει.

- Κι αν όχι;

- Θα ψάχνω ώσπου να σε βρω.

- Πόσο θα ψάχνεις;

- ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!

- Τι θα πει για πάντα;

- Ότι Σ' ΑΓΑΠΩ!

- Κι εγώ τι θα κάνω ώσπου να με βρεις;

- Μπορείς να κοιμηθείς.

- Που;

- Κάτω από μια μυρσινιά.

- Που έχει μυρσινιές;

- Παντού.

- Έχει και λιοντάρια παντού;

- Όχι.

- Που έχει λιοντάρια;

- Στην ζούγκλα.

- Είναι κοντά η ζούγκλα;

- Πολύ μακριά. Στην άλλη άκρη του κόσμου...

- Δεν μπορούν να έρθουν εδώ ποτέ;

- Ποτέ.

- Τ' ορκίζεσαι;

- Στ' ορκίζομαι.

- Ξέχασα τι θα πει για πάντα.

- Θα πει ότι σ' αγαπώ.

- Πόσο;

- Ως τον ουρανό.

- Ναι, ναι. Να κοιμηθώ τώρα;

- Ναι.

- Θα με πάρεις αγκαλιά;

- Ναι.

- Θέλω να μου χαρίσεις κάτι.

- Ό,τι θέλεις.

- Ό,τι, ό,τι θέλω, τ' ορκίζεσαι;

- Ναι.

P.S. Σήμερα θυμήθηκα αυτή τη γλυκιά στιχομυθία από ένα εικονογραφημένο βιβλιαράκι που έπεσε στα χέρια μου πριν από πολύ καιρό...κατά κάποιο μαγικό τρόπο, μέσω λέξεων απλών και τρυφερών περιγράφει την Αγάπη. Την πρώτη φορά που το διάβασα, έκλαψα. 'Οχι για τα ποτέ και τα πάντα του, τα σ' αγαπώ και τις υποσχέσεις, ούτε επειδή είμαι απλά ρομαντική. Όταν εικόνα και λόγος πέφτουν απαλά σαν πούπουλα και χαϊδεύουν τις πιο εύθραυστες χορδές της ψυχής μου κάνοντάς τις να πάλλονται στο ρυθμό της ένωσης με μια ζωτική ουσία (πόσο το έχω λησμονήσει αλήθεια αυτό το αίσθημα;;;), είναι να μην επιθυμώ να τα μοιραστώ; Το αφιερώνω, λοιπόν, σε όλους μου τους αγαπημένους, γιατί έτσι...θέλω να τους χαρίσω κάτι όμορφο απόψε...