Βλάσης Μπονάτσος & Κώστας Τουρνάς - Ήλιε μου
Γιάννης Μιλιώκας - Για το καλό μου
Κώστας Τουρνάς - Για ό,τι έχω κάνει δεν μετανιώνω
21.6.09
The least I can do...is walk beside you...
I Walk Beside You
[Music: Dream Theater, Lyrics: John Petrucci]
There's a story in your eyes
I can see the hurt behind your smile
For every sign I recognize
Another one escapes me
Let me know what plagues your mind
Let me be the one to know you best
Be the one to hold you up
When you feel like you're sinking
Tell me once again
What's beneath the pain you're feeling
Don't abandon me
Or think you can't be saved
I walk beside you
Wherever you are
Whatever it takes
No matter how far
Through all the may come
And all that may go
I walk beside you
I walk beside you
Summon up your ghosts for me
Rest your tired thoughts upon my hands
Step inside this sacred place
When all your dreams seem broken
Resonate inside this temple
Let me be the one who understands
Be the one to carry you
When you can walk no further
Tell me once again
What's below the surface bleeding
If you've lost your way,
I will take you there
I walk beside you
Wherever you are
Whatever it takes
No matter how far
Through all that may come
And all that may go
I walk beside you
I walk beside you
Oh, where everything is wrong
Oh, where hopelessness surrounds you
Oh, the sun will rise again
The tide you swim against
Will carry you back home
So don't give up
Don't give in
I walk beside you
Wherever you are
Whatever it takes
No matter how far
Through all that may come
And all that may go
I walk beside you
I walk beside you
| Dream Theater - I Walk Beside You | ||
| | ||
| Found at skreemr.com |
13.6.09
10.6.09
No estes lejos...

ΜΗ ΛΕΙΨΕΙΣ καν μια μέρα μακριά μου, γιατί να,
πώς να το πω, μου ΄ναι μεγάλη η μέρα,
και θα σε περιμένω σαν τους σταθμούς εκείνους
που σε κάποια γωνιά τους πήρ' ο ύπνος τα τρένα.
Μη φύγεις καν για μια ώρα γιατί τότε
σ' αυτήν την ώρα σμίγουν οι στάλες της αγρύπνιας
κι ο καπνός που γυρεύει να 'βρει σπίτι ίσως έρθει
να σκοτώσει ως και την καρδιά μου τη χαμένη.
Μην τσακιστεί η σιλουέτα σου στην άμμο,
πώς να το πω, μου ΄ναι μεγάλη η μέρα,
και θα σε περιμένω σαν τους σταθμούς εκείνους
που σε κάποια γωνιά τους πήρ' ο ύπνος τα τρένα.
Μη φύγεις καν για μια ώρα γιατί τότε
σ' αυτήν την ώρα σμίγουν οι στάλες της αγρύπνιας
κι ο καπνός που γυρεύει να 'βρει σπίτι ίσως έρθει
να σκοτώσει ως και την καρδιά μου τη χαμένη.
Μην τσακιστεί η σιλουέτα σου στην άμμο,
στην απουσία τα βλέφαρά σου μην πετάξουν:
μην φύγεις καν για ένα λεπτό, ακριβή(ε) μου,
γιατί σ' εκείνο το λεπτό θα ξεμακρύνεις τόσο
που άνω κάτω τον κόσμο θα κάνω εγώ ρωτώντας
αν θα γυρίσεις ή αν θα αφήσεις να πεθάνω.
μην φύγεις καν για ένα λεπτό, ακριβή(ε) μου,
γιατί σ' εκείνο το λεπτό θα ξεμακρύνεις τόσο
που άνω κάτω τον κόσμο θα κάνω εγώ ρωτώντας
αν θα γυρίσεις ή αν θα αφήσεις να πεθάνω.
Pablo Neruda
Cien Sonetos de Amor - XLV
Μετάφραση: Ηλίας Ματθαίος
Cien Sonetos de Amor - XLV
Μετάφραση: Ηλίας Ματθαίος
5.6.09
Getting away with it...all messed up
Πάει καιρός που είχα να ξυπνήσω νιώθοντας ανήσυχη για το τώρα που όλο ξεγλιστράει...για μια καινούργια αρχή. Γιατί είναι τόσο δύσκολο για μένα απλά να περνάω καλά, χωρίς να αναρωτιέμαι, χωρίς να βιάζομαι και να αφήνω το χρόνο να κάνει τη δουλειά του; Γιατί πρέπει να πέφτω με τα μούτρα; Γιατί πάνω απ' όλα θέλω να με θέλεις εσύ; Που λέει και το τραγούδι...
Θα μου πεις, it's only natural! Χαλάρωσε λίγο...μα μου είναι κάπως δύσκολο απλά να αφεθώ. Φοβάμαι ότι αύριο δεν θα είσαι εδώ, όπως τόσοι άλλοι. Η μοναξιά είναι κι αυτή μια συνήθεια, ακούω να λένε, είναι ακόμη νωρίς, λέω στον εαυτό μου και κάνε υπομονή. Αυτή είναι η αδυναμία μου, ανυπομονώ, δεν ξέρω πού να σταματήσω. Μέσα στο χάος του μυαλού μου, των συναισθημάτων μου, των "πρέπει", κάπου εκεί χάνομαι κι εγώ. Και χάνω το παιχνίδι.
Αν με ρωτούσες, θα ήθελα να σπάσω κάθε έλεγχο και άμυνα μου. Θα 'θελα να υπάρχω με τη σιγουριά ενός λουλουδιού στο άγριο φύσημα του αέρα. Ίσως να γινόμουν κομμάτια στη δυνατή πνοή του,, στο φιλί σου... όμως πόσο λίγο θα με ένοιαζε...
Δεν είναι δα και τόσο τραγικό να συγκρατήσω τις επιθυμίες μου, υπό κανονικές συνθήκες δεν θα τρέκλιζα έτσι ανάμεσα στη λογική και τα συναισθηματά μου. Την ξεσυνήθισα αυτήν την παλινδρόμηση μεταξύ του πρέπει και του θέλω, νιώθω ότι έπεσα στη φουρτούνα με ένα καρυδότσουφλο. Τα κουπιά, όμως, τα κρατάω εγώ και επιθυμώ όσο ποτέ να φτάσω ως την άλλη άκρη.
Εκεί που θα είσαι κι εσύ...
Θα σε δω στο νησί μας, στην απέναντι πλευρά του χρόνου.
I'll manage somehow...
P.S. Τελικά δεν θα πάω στους James...Κλαψ :(
Θα μου πεις, it's only natural! Χαλάρωσε λίγο...μα μου είναι κάπως δύσκολο απλά να αφεθώ. Φοβάμαι ότι αύριο δεν θα είσαι εδώ, όπως τόσοι άλλοι. Η μοναξιά είναι κι αυτή μια συνήθεια, ακούω να λένε, είναι ακόμη νωρίς, λέω στον εαυτό μου και κάνε υπομονή. Αυτή είναι η αδυναμία μου, ανυπομονώ, δεν ξέρω πού να σταματήσω. Μέσα στο χάος του μυαλού μου, των συναισθημάτων μου, των "πρέπει", κάπου εκεί χάνομαι κι εγώ. Και χάνω το παιχνίδι.
Αν με ρωτούσες, θα ήθελα να σπάσω κάθε έλεγχο και άμυνα μου. Θα 'θελα να υπάρχω με τη σιγουριά ενός λουλουδιού στο άγριο φύσημα του αέρα. Ίσως να γινόμουν κομμάτια στη δυνατή πνοή του,, στο φιλί σου... όμως πόσο λίγο θα με ένοιαζε...
Δεν είναι δα και τόσο τραγικό να συγκρατήσω τις επιθυμίες μου, υπό κανονικές συνθήκες δεν θα τρέκλιζα έτσι ανάμεσα στη λογική και τα συναισθηματά μου. Την ξεσυνήθισα αυτήν την παλινδρόμηση μεταξύ του πρέπει και του θέλω, νιώθω ότι έπεσα στη φουρτούνα με ένα καρυδότσουφλο. Τα κουπιά, όμως, τα κρατάω εγώ και επιθυμώ όσο ποτέ να φτάσω ως την άλλη άκρη.
Εκεί που θα είσαι κι εσύ...
Θα σε δω στο νησί μας, στην απέναντι πλευρά του χρόνου.
I'll manage somehow...
P.S. Τελικά δεν θα πάω στους James...Κλαψ :(
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)

