So fell autumn rain...

Καιρό έχω να γράψω κάτι δικό μου μέσα από την καρδιά μου. Έχουν περάσει χρόνια από την εποχή που σελίδες επί σελίδων γέμιζαν δίχως να το καταλάβω και το γράψιμο ήταν η προσωπική μου ψυχοθεραπεία. Δε θα έλεγα ότι νοσταλγώ εκείνη την περίοδο της ζωής μου, ίσως όμως θα ήθελα να ανταμώσω τα ερεθίσματα που πυροδοτούσαν το μυαλό να πλάθει λέξεις και ιστορίες. Σας έχει τύχει να ακούσετε ένα αγαπημένο τραγούδι, έπειτα από πολλά χρόνια και να νιώσετε ένα τσίμπημα μέσα σας, καθώς η μελωδία και οι στίχοι του ξεθάβουν απ' τη λήθη πονεμένες αναμνήσεις και ξεθυμασμένα συναισθήματα; Αυτή η αίσθηση με κατακλύζει όταν διαβάζω παλιά μου γραπτά και μια ενοχή, μια ενοχή που έμεινα πίσω, πιο πίσω από τα όνειρα που έκανα τότε.
Αλλά τίποτα δεν έχει τελειώσει ακόμη. Σκέφτομαι πως έκανα ένα διάλειμμα, μα τώρα το κουδούνι χτύπησε και ήρθε η ώρα να μπω στην τάξη με τις αλήθειες μου ακονισμένες και ξεκάθαρες. Τότε είχα την ανάγκη να εξωτερικεύσω τις αξίες που διέτρεχαν τη ζωή μου, ωστόσο το σήμερα και το αύριο με προκαλούν να τις κάνω πράξη. Όλα όσα συνέβησαν ιδιαίτερα τον τελευταίο χρόνο με έκαναν να συνειδητοποιήσω ότι δεν αξίζει να ζω, αν δεν ζω για τα όνειρά μου. Στο Θεό που πιστεύω, στους ανθρώπους που αγαπώ, στον εαυτό μου έδωσα μια σιωπηρή υπόσχεση να παλέψω και να δουλέψω σκληρά για τα όνειρά μου. Ακόμη κι αν δεν τα καταφέρω, τουλάχιστον θα ξέρω πόσο προσπάθησα κι ότι έβαλα τα δυνατά μου έχοντας κάποιους στόχους ως οδηγούς και φανοστάτες στη ζωή μου. Δεν θα αφήσω τίποτα πίσω μου, γιατί η καινούρια μου αρχή δε χρειάζεται μηδενικό σημείο παρά μόνο χρήσιμα υλικά και εμπειρίες για νέα ταξίδια του νου και της καρδιάς. Έφτασε η στιγμή να αρχίσω να δίνω σχήμα και μορφή σε όσα συνωστίζονται στα βάθη του εαυτού μου, θέλω όλα τούτα σημαντικά ή ασήμαντα να τα χαρίσω στους αγαπημένους μου ανθρώπους ως ένδειξη ευγνωμοσύνης κι ως ανάγκη εσωτερική, καθώς εκείνοι με δίδαξαν με τα λόγια και τις πράξεις τους τι πάει να πει περίσσευμα αγάπης και υστέρημα ψυχής.

Ας ελπίζουμε ότι η διαδρομή, κι όχι απαραίτητα - μάλλον επιθυμητά - ο προορισμός θα με δικαιώσουν.

"So fell autumn rain washed away all my pain
I feel brighter somehow lighter somehow to breath once again
So fell autumn rain washed my sorrows away
With the sunset behind somehow I find the dreams are to STAY."

Θέλω να σας χαρίσω κάτι.....

- Θέλω να μου χαρίσεις κάτι.

- Ό,τι θες.

- Ό,τι θέλω; Τ' ορκίζεσαι;

- Στ' όρκίζομαι.




- Είναι δύσκολο.

- Δεν πειράζει.

- Είναι ακριβό.

- Δεν με νοιάζει.

- Είναι σπάνιο.

- Τόσο το καλύτερο.

- Είναι επικίνδυνο.

- Δεν φοβάμαι.

- Μπορεί να καείς άμα το πιάσεις.

- Θα γίνω νερό να σβήσω την φωτιά.

- Μπορεί να σου γλιστρήσει απ' τα χέρια και να φύγει.

- Θα το ξαναπιάσω.

- Μπορεί να πάει πολύ μακριά.

- Θα το κυνηγήσω.

- Μπορεί να χαθεί στον ουρανό.

- Θα γίνω πουλί να το ψάξω.

- Μπορεί να βυθιστεί στη θάλασσα.

- Θα γίνω αγκίστρι να το πιάσω.

- Μπορεί να πνιγεί στο σκοτάδι.

- Θα περιμένω τα χαράματα.

- Μα μπορεί να διαλυθεί ως τότε.

- Θα φέρω τ' άστρα να φωτίσουν πιο νωρίς.

- Είναι τόσο μικρό, δεν θα μπορέσεις να το πιάσεις.

- Θα ζητήσω σ' ένα μυρμήγκι να με βοηθήσει.

- Κι αν είναι μεγάλο σαν σπίτι;

- Θα φέρω γερανό.

- Κι αν είναι μεγάλο σαν βουνό;

- Θα φέρω ένα γερανό πιο μεγάλο από βουνό.

- Υπάρχει;

- Θα τον φτιάξω.

- Που ξέρεις να φτιάχνεις γερανούς;

- Δεν ξέρω.

- Τότε;

- Τότε θα μάθω.

- Από που;

- Από τα βιβλία.

- Κι αν δεν το λένε τα βιβλία;

- Θα βρω τον γέροντα που φτιάχνει γερανούς.

- Κι αν έχει πεθάνει;

- Θα βρω τον άλλον γέροντα.

- Ποιον άλλον γέροντα;

- Εκείνον που ξέρει όλα τα βότανα.

- Όλα τα βότανα;

- Όλα τα χόρτα και τα μικρά άνθη του αγρού. Ξέρει τι μάγια κρύβουν.

- Και πως θα φέρει εκείνος το βουνό;

- Όχι εκείνος, εγώ. Θα μου δώσει βότανα να πιω, να γίνω τόσο δυνατός, που θα μπορέσω να το σηκώσω το βουνό.

- Εμένα θα μπορείς να με πάρεις αγκαλιά;



- Πάντα.

- Τώρα.

- Τώρα. Έλα, τι θέλεις;

- Θέλω να μου χαρίσεις κάτι.

- Ό,τι θέλεις.

- Ό,τι, ό,τι θέλω, τ' ορκίζεσαι;

- Στ' ορκίζομαι.

- Θέλω... θέλω κάτι που δεν υπάρχει πουθενά.

- Να το φτιάξουμε.

- Με τι;

- Με τι θέλεις;

- Δεν ξέρω.

- Να το φτιάξουμε με ξύλο καρυδιάς και χρυσά καρφιά.

- Όχι, όχι δεν είναι έτσι.

- Να το φτιάξουμε με πούπουλα και ψίχουλα, με σταγόνες και γαργαλήματα και να του βάλουμε ένα κλειδί να το κουρδίζεις.

- Όχι, όχι, δεν θέλω κλειδί.

- Γιατί;

- Μπορεί να το χάσω.

- Θα στο κρεμάσω στον λαιμό.

- Μπορεί να χαθώ κι εγώ.

- Θα έρθω να σε βρω.

- Κι αν δεν μπορείς να με βρεις;

- Θα μπορέσω.

- Κι αν είναι σκοτάδι;

- Θ' ανάψω κερί.

- Κι αν λιώσει το κερί;

- Ως τότε θα σ' έχω βρει.

- Κι αν όχι;

- Θα ψάχνω ώσπου να σε βρω.

- Πόσο θα ψάχνεις;

- ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!

- Τι θα πει για πάντα;

- Ότι Σ' ΑΓΑΠΩ!

- Κι εγώ τι θα κάνω ώσπου να με βρεις;

- Μπορείς να κοιμηθείς.

- Που;

- Κάτω από μια μυρσινιά.

- Που έχει μυρσινιές;

- Παντού.

- Έχει και λιοντάρια παντού;

- Όχι.

- Που έχει λιοντάρια;

- Στην ζούγκλα.

- Είναι κοντά η ζούγκλα;

- Πολύ μακριά. Στην άλλη άκρη του κόσμου...

- Δεν μπορούν να έρθουν εδώ ποτέ;

- Ποτέ.

- Τ' ορκίζεσαι;

- Στ' ορκίζομαι.

- Ξέχασα τι θα πει για πάντα.

- Θα πει ότι σ' αγαπώ.

- Πόσο;

- Ως τον ουρανό.

- Ναι, ναι. Να κοιμηθώ τώρα;

- Ναι.

- Θα με πάρεις αγκαλιά;

- Ναι.




- Θέλω να μου χαρίσεις κάτι.

- Ό,τι θέλεις.

- Ό,τι, ό,τι θέλω, τ' ορκίζεσαι;

- Ναι.

P.S. Σήμερα θυμήθηκα αυτή τη γλυκιά στιχομυθία από ένα εικονογραφημένο βιβλιαράκι που έπεσε στα χέρια μου πριν από πολύ καιρό...κατά κάποιο μαγικό τρόπο, μέσω λέξεων απλών και τρυφερών περιγράφει την Αγάπη. Την πρώτη φορά που το διάβασα, έκλαψα. 'Οχι για τα ποτέ και τα πάντα του, τα σ' αγαπώ και τις υποσχέσεις, ούτε επειδή είμαι απλά ρομαντική. Όταν εικόνα και λόγος πέφτουν απαλά σαν πούπουλα και χαϊδεύουν τις πιο εύθραυστες χορδές της ψυχής μου κάνοντάς τις να πάλλονται στο ρυθμό της ένωσης με μια ζωτική ουσία (πόσο το έχω λησμονήσει αλήθεια αυτό το αίσθημα;;;), είναι να μην επιθυμώ να τα μοιραστώ; Το αφιερώνω, λοιπόν, σε όλους μου τους αγαπημένους, γιατί έτσι...θέλω να τους χαρίσω κάτι όμορφο απόψε...