Πάει καιρός που είχα να ξυπνήσω νιώθοντας ανήσυχη για το τώρα που όλο ξεγλιστράει...για μια καινούργια αρχή. Γιατί είναι τόσο δύσκολο για μένα απλά να περνάω καλά, χωρίς να αναρωτιέμαι, χωρίς να βιάζομαι και να αφήνω το χρόνο να κάνει τη δουλειά του; Γιατί πρέπει να πέφτω με τα μούτρα; Γιατί πάνω απ' όλα θέλω να με θέλεις εσύ; Που λέει και το τραγούδι...
Θα μου πεις, it's only natural! Χαλάρωσε λίγο...μα μου είναι κάπως δύσκολο απλά να αφεθώ. Φοβάμαι ότι αύριο δεν θα είσαι εδώ, όπως τόσοι άλλοι. Η μοναξιά είναι κι αυτή μια συνήθεια, ακούω να λένε, είναι ακόμη νωρίς, λέω στον εαυτό μου και κάνε υπομονή. Αυτή είναι η αδυναμία μου, ανυπομονώ, δεν ξέρω πού να σταματήσω. Μέσα στο χάος του μυαλού μου, των συναισθημάτων μου, των "πρέπει", κάπου εκεί χάνομαι κι εγώ. Και χάνω το παιχνίδι.
Αν με ρωτούσες, θα ήθελα να σπάσω κάθε έλεγχο και άμυνα μου. Θα 'θελα να υπάρχω με τη σιγουριά ενός λουλουδιού στο άγριο φύσημα του αέρα. Ίσως να γινόμουν κομμάτια στη δυνατή πνοή του,, στο φιλί σου... όμως πόσο λίγο θα με ένοιαζε...
Δεν είναι δα και τόσο τραγικό να συγκρατήσω τις επιθυμίες μου, υπό κανονικές συνθήκες δεν θα τρέκλιζα έτσι ανάμεσα στη λογική και τα συναισθηματά μου. Την ξεσυνήθισα αυτήν την παλινδρόμηση μεταξύ του πρέπει και του θέλω, νιώθω ότι έπεσα στη φουρτούνα με ένα καρυδότσουφλο. Τα κουπιά, όμως, τα κρατάω εγώ και επιθυμώ όσο ποτέ να φτάσω ως την άλλη άκρη.
Εκεί που θα είσαι κι εσύ...
Θα σε δω στο νησί μας, στην απέναντι πλευρά του χρόνου.
I'll manage somehow...
P.S. Τελικά δεν θα πάω στους James...Κλαψ :(
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου