Για να ξεκινήσω να γράφω χρειάζομαι λιπαντικό για το νου και τα χέρια μου. Φθηνό αλκόολ και καπνός. Αυτό θα πρέπει να φτάνει για να πιάσω το μίτο των σκέψεων που βουΐζουν στο κεφάλι μου σαν σμήνος από σφήκες. Προειδοποιώ τον όποιο αναγνώστη ότι αυτή η ανάρτηση έχει ακριβώς το συγκεκριμένο σκοπό και κανέναν παραπάνω ή λιγότερο, αμόλα καλούμπα σκέψεων και συνειρμών. Δανείζομαι μισό λεπτό για να στρίψω το τσιγάρο μου και να λαδώσω τα γρανάζια μου με μια γερή γουλιά μπύρας. Για αρχή, θα ήταν σωστό να αναφέρω ότι για πολύ καιρό στο κεφάλι μου επικρατούσε μια σχετική ησυχία, νεκρική ακαμψία των εγκεφαλικών νευρώνων με ελάχιστες και μικρής διάρκειας ηλεκτρικές εκκενώσεις. "Τίποτα σημαντικό, όλα εν λευκώ". Και κάπου εκεί ανάμεσα εγώ.
Διάβασα κάπου πρόσφατα ότι ο εγωκεντρισμός είναι το λουρί που δένει τον άνθρωπο στο στύλο της μισανθρωπίας, καθιστώντας τον ανύμπορο να γίνει Άνθρωπος. Πέρασαν, λοιπόν, 23 χρόνια για να καταλάβω ότι ανήκω κι εγώ σ' αυτήν την κατηγορία ανθρώπων που παίρνουν πολύ στα σοβαρά το είναι τους και ακόμη χειρότερα, το εγώ τους. Τέτοια ρίγη συγκίνησης αμφιβάλλω αν ένιωσε ο Σλήμαν όταν ανακάλυψε το αρχαίο Ίλιον. Έτσι εξηγείται η καχυποψία, η κενότητα και η αδυναμία σύναψης ουσιαστικών ανθρώπινων σχέσεων, στοιχεία που μετέφραζα μέχρι τώρα ως μια φυσική ροπή μου προς την α-κοινωνικότητα και τη μοναξιά. Πώς να χτίσεις στέρεα οικοδομήματα πάνω σε σαθρό έδαφος, πώς να σηκώσεις το βλέμμα στη σελήνη όταν είσαι πεπεισμένος ότι περιβάλλεσαι από απόλυτο σκοτάδι και γι' αυτό περπατάς με τα μάτια κλειστά, πώς να αντικρύσεις μια νέα προοπτική έχοντας την ψευδαίσθηση ότι υπάρχει μόνο αυτή που γνωρίζεις, πώς να αγαπήσεις, πώς να κάνεις ένα βήμα πιο κοντά στον εαυτό σου και στον Άλλο όταν αρνείσαι να απεκδυθείς τις παρωπίδες της συνείδησης και διαρρηγνύεις τα ιμάτια σου σίγουρος ότι "όλα είναι καλά"; Όχι, τίποτα από αυτά δεν γίνεται, ακόμη κι αν δεχτούμε ότι συμβαίνουν θαύματα, γεγονός που καθιστά τα ερωτήματά μου ρητορικά και αυταπάντητα. Βέβαια, το ότι δεν μπορούσα να διακρίνω ή αγνοούσα πεισματικά κάποιες αλήθειες, έστω κι αν χόρευαν μπροστά μου δίχως κανένα πέπλο, μάλλον οφείλεται στο ότι δεν έθεσα στον εαυτό μου νωρίτερα αυτά τα ερωτήματα.
Παρόλα αυτά, θεωρώ πως είμαι τυχερή γιατί συνάντησα ανθρώπους που, όχι απλώς δεν φοβούνται να δουν, αλλά πραγματικά να κοιτάξουν μέσα τους και μέσα στον Άλλο. Έχω, όμως, κάποιες αμφιβολίες για το αν οι ίδιοι αισθάνονται τυχεροί που συνάντησαν εμένα. Και δεν το λέω αυτό με διάθεση αυτοχαντακώματος και αυτολύπησης, απλώς συνειδητοποίησα ότι δεν έχω σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, του εαυτού μου, των αληθινών ανθρώπινων σχέσεων. Δεν μπόρεσα να καταλάβω σε όλο της το εύρος, πόσο μάλλον να αγκαλιάσω με το είναι μου, την Αλήθεια αυτών των ανθρώπων και πριν και μέσα από αυτήν, τη δική μου Αλήθεια. Αυτό είναι παράλληλα το λάθος και η τιμωρία μου και ως φαίνεται, μέχρι στιγμής μιμούμουν με μεγάλη προσήλωση τον Σίσυφο.
Αν υποθέσουμε ότι η ωριμότητα είναι ένα βουνό που υψώνεται, φτιαγμένο από υλικά όπως η αυτογνωσία έναντι της εγωλατρείας, το άνοιγμα προς το ζειν και όχι απλώς το υπάρχειν, η συνείδηση της μικρότητας εν μέσω του απείρου, το χιούμορ αντί της μεμψιμοιρίας, το θάρρος αντί της δειλίας, τότε βρίσκομαι στους πρόποδες। Θα μπορούσα να πω ότι δε με νοιάζει, ότι μια χαρά ζω τη βολική ζωή μου και στο κάτω-κάτω, γιατί βρε αδερφέ να πρέπει να μπω στον κόπο να σκαρφαλώσω ένα νοητό βουνό. Όμως, αρκετά έκρυψα το κεφάλι μου στην άμμο. Οφείλω τουλάχιστον να κερδίσω την εκτίμηση στον εαυτό μου. Το ζήτημα, λοιπόν, παραμένει πώς θα βρω τα μέσα και τα εργαλεία, για να γίνω κάτοικος ανώτερων στρωμάτων και να αναπνεύσω τον αραιό αέρα της ελευθερίας. Δεν θέλω να πω τίποτε άλλο, γιατί τόσο καιρό πολλά είπα και λίγα έκανα. Θα το βρω άραγε αυτό το μονοπάτι;
"The answer my friend is blowing in The wind..."
P.S. Συγγνώμη και Ευχαριστώ. (Κενές λέξεις ίσως, αλλά είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω αυτή τη στιγμή)
Διάβασα κάπου πρόσφατα ότι ο εγωκεντρισμός είναι το λουρί που δένει τον άνθρωπο στο στύλο της μισανθρωπίας, καθιστώντας τον ανύμπορο να γίνει Άνθρωπος. Πέρασαν, λοιπόν, 23 χρόνια για να καταλάβω ότι ανήκω κι εγώ σ' αυτήν την κατηγορία ανθρώπων που παίρνουν πολύ στα σοβαρά το είναι τους και ακόμη χειρότερα, το εγώ τους. Τέτοια ρίγη συγκίνησης αμφιβάλλω αν ένιωσε ο Σλήμαν όταν ανακάλυψε το αρχαίο Ίλιον. Έτσι εξηγείται η καχυποψία, η κενότητα και η αδυναμία σύναψης ουσιαστικών ανθρώπινων σχέσεων, στοιχεία που μετέφραζα μέχρι τώρα ως μια φυσική ροπή μου προς την α-κοινωνικότητα και τη μοναξιά. Πώς να χτίσεις στέρεα οικοδομήματα πάνω σε σαθρό έδαφος, πώς να σηκώσεις το βλέμμα στη σελήνη όταν είσαι πεπεισμένος ότι περιβάλλεσαι από απόλυτο σκοτάδι και γι' αυτό περπατάς με τα μάτια κλειστά, πώς να αντικρύσεις μια νέα προοπτική έχοντας την ψευδαίσθηση ότι υπάρχει μόνο αυτή που γνωρίζεις, πώς να αγαπήσεις, πώς να κάνεις ένα βήμα πιο κοντά στον εαυτό σου και στον Άλλο όταν αρνείσαι να απεκδυθείς τις παρωπίδες της συνείδησης και διαρρηγνύεις τα ιμάτια σου σίγουρος ότι "όλα είναι καλά"; Όχι, τίποτα από αυτά δεν γίνεται, ακόμη κι αν δεχτούμε ότι συμβαίνουν θαύματα, γεγονός που καθιστά τα ερωτήματά μου ρητορικά και αυταπάντητα. Βέβαια, το ότι δεν μπορούσα να διακρίνω ή αγνοούσα πεισματικά κάποιες αλήθειες, έστω κι αν χόρευαν μπροστά μου δίχως κανένα πέπλο, μάλλον οφείλεται στο ότι δεν έθεσα στον εαυτό μου νωρίτερα αυτά τα ερωτήματα.
Παρόλα αυτά, θεωρώ πως είμαι τυχερή γιατί συνάντησα ανθρώπους που, όχι απλώς δεν φοβούνται να δουν, αλλά πραγματικά να κοιτάξουν μέσα τους και μέσα στον Άλλο. Έχω, όμως, κάποιες αμφιβολίες για το αν οι ίδιοι αισθάνονται τυχεροί που συνάντησαν εμένα. Και δεν το λέω αυτό με διάθεση αυτοχαντακώματος και αυτολύπησης, απλώς συνειδητοποίησα ότι δεν έχω σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, του εαυτού μου, των αληθινών ανθρώπινων σχέσεων. Δεν μπόρεσα να καταλάβω σε όλο της το εύρος, πόσο μάλλον να αγκαλιάσω με το είναι μου, την Αλήθεια αυτών των ανθρώπων και πριν και μέσα από αυτήν, τη δική μου Αλήθεια. Αυτό είναι παράλληλα το λάθος και η τιμωρία μου και ως φαίνεται, μέχρι στιγμής μιμούμουν με μεγάλη προσήλωση τον Σίσυφο.
Αν υποθέσουμε ότι η ωριμότητα είναι ένα βουνό που υψώνεται, φτιαγμένο από υλικά όπως η αυτογνωσία έναντι της εγωλατρείας, το άνοιγμα προς το ζειν και όχι απλώς το υπάρχειν, η συνείδηση της μικρότητας εν μέσω του απείρου, το χιούμορ αντί της μεμψιμοιρίας, το θάρρος αντί της δειλίας, τότε βρίσκομαι στους πρόποδες। Θα μπορούσα να πω ότι δε με νοιάζει, ότι μια χαρά ζω τη βολική ζωή μου και στο κάτω-κάτω, γιατί βρε αδερφέ να πρέπει να μπω στον κόπο να σκαρφαλώσω ένα νοητό βουνό. Όμως, αρκετά έκρυψα το κεφάλι μου στην άμμο. Οφείλω τουλάχιστον να κερδίσω την εκτίμηση στον εαυτό μου. Το ζήτημα, λοιπόν, παραμένει πώς θα βρω τα μέσα και τα εργαλεία, για να γίνω κάτοικος ανώτερων στρωμάτων και να αναπνεύσω τον αραιό αέρα της ελευθερίας. Δεν θέλω να πω τίποτε άλλο, γιατί τόσο καιρό πολλά είπα και λίγα έκανα. Θα το βρω άραγε αυτό το μονοπάτι;
"The answer my friend is blowing in The wind..."
P.S. Συγγνώμη και Ευχαριστώ. (Κενές λέξεις ίσως, αλλά είναι το λιγότερο που μπορώ να κάνω αυτή τη στιγμή)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου