Μπαλκόνι, βράδυ με φεγγάρι. Με πνίγει αυτή η πόλη. Περπατούσαμε μαζί πριν κάποιες μέρες σε αυτές τις γειτονιές σαν να μην μας ένοιαζε τίποτα, μόνο ο δρόμος, η κουβέντα, η επαφή. Σε έβλεπα παντού. Σε άκουγα παντού. Τώρα δεν είσαι πουθενά, δεν είσαι εκεί όπου μπορώ να σε φτάσω. Ποτέ δεν ήσουν, φίλε μου.
Η ευθύνη μοιρασμένη. Ο φόβος σου που ήταν πάντοτε εκεί. Η αλήθεια που σου έδινα μισή. Κι έτσι δεν πρόλαβα να σου πω την πιο αληθινή μου φράση. Ξέχνα τα παλιά. Θέλω να μείνεις. Με πειράζει. Με τρελαίνει. Η απουσία σου και το ψέμα μου και η συμφωνία που δεν μπόρεσα να τηρήσω.Τι θα είχε αλλάξει αν...;
Αν απλώσω το χέρι μου, θα αγγίξω μόνο αλμύρα. Το κορμί σου δεν είναι πια μέσα στην εμβέλεια της αφής. Λίγες στιγμές κόντεψα να σε φτάσω, μα με προλάβαινε η ανησυχία σου κάθε φορά. Ποτέ δεν έμεινες πραγματικά δίπλα μου, ούτε ένα από τα βράδια που κοιμόσουν κι ο αγκώνας σου ίσα που ακουμπούσε τον δικό μου. Σε αποζητούσα όποτε ήσουν εκεί. Μου λείπεις, φίλε μου.
Κανένα δικαίωμα. Όλες οι πόρτες σου κλειστές και πίσω από αυτές ξεγυμνώνεις την ψυχή σου σε άλλη ψυχή. Είναι δύσκολο να δέχεσαι την αποτυχία μετά από τόση προσπάθεια. Είναι δύσκολο να αφήσεις μια ευκαιρία για να αναστήσεις χαμένα όνειρα. Δεν σε κατηγορώ. Αλλά πονάω, ενώ δεν πρέπει. Πονάω κι αυτό δεν το είχα συμφωνήσει. Θυμώνω. Μα δεν μπορώ να θελήσω πράγματι το κακό σου. Είσαι ο φίλος μου.
Δεν μετανιώνω ούτε στιγμή. Κανένα άγγιγμα, καμιά κορύφωση, κανένα γέλιο, καμιά μελαγχολία, κανένα αδιέξοδο. Είναι που με πρόφτασαν ο χρόνος και τα γεγονότα. Ίσως να δοθεί άλλη μια ευκαιρία. Ίσως και πάλι δεν διαλέξαμε τον σωστό καιρό. Δεν πρόλαβα καν να σε αποχαιρετήσω, όπως αξίζει η οικειότητα που μοιραστήκαμε.
Αύριο κανείς δεν θα είναι εδώ. Ούτε εσύ ούτε κι εγώ. Μόνο η αδυναμία μου και μια λακούβα σε ένα διπλό κρεβάτι. Μόνο μια ανάγκη να σε γευτώ ξανά. Μόνο η ανάμνηση λόγων που δεν ήταν αρκετά τυχεροί, ώστε να γίνουν πράξεις. Ένα άρωμα στα μαξιλάρια μου που έχει ήδη ξεθυμάνει. Μη χαθείς κι εσύ.
Σε θέλω, φίλε μου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου