TV is the victim

Μόλις έκλεισα την τηλεόραση. Δε μου αρέσει να ξοδεύω το χρόνο μου ακούγοντας ανακυκλωμένα λόγια, μου φαίνεται κάπως σαδιστικό για να λέμε την αλήθεια. Και δεν είναι τόσο οι ειδήσεις και τα γεγονότα που καθόλου εντύπωση δε μου κάνουν πια, είναι ο τρόπος που φτάνουν ως εμένα, πανομοιότυπος και σταθερός με το ύφος του τραγικού, του ανησυχητικού, του ευχάριστου, του αθλητικού, του πολιτικού, του σατυρικού, του μαϊντανού. Αυτές είναι όλες όλες οι διακυμάνσεις, ίδιες κι απαράλλαχτες με χτες και προχτές σαν να συνεχίζεις την παρακολούθηση των προγραμμάτων ακριβώς από το σημείο που τα άφησες. Μου προκαλεί μια ενδόμυχη ενόχληση όλο αυτό και μια φωνή μέσα μου με προτρέπει να αλλάζω τα κανάλια μέχρι να βρω ένα φιλόξενο τοπίο για το μυαλό μου, αλλά εις μάτην. Ωστόσο, μου αρέσει η τηλεόραση με τη μαζικότητά της που μπορεί ο καθένας να φτάσει ως αυτήν μονάχα με τα μάτια και τα αυτιά του. Νιώθω τρυφερότητα για αυτό το κουτί απέναντί μου, γιατί έχω αγγίξει και τη θετική πλευρά του, την τόσο λησμονημένη δυστυχώς. Όχι, φυσικά δεν έχει τη αίγλη του κινηματογράφου, όμως σου φαίνεται πιο προσιτή ακόμη κι από έναν ηλεκτρονικό υπολογιστή, αφού δεν χρειάζεται παρά να πατάς 2-3 κουμπάκια. Μάλλον εδώ βρίσκεται και το τρωτό σημείο της, σε αυτήν την απλότητα που κάνει τα πάντα να φαντάζουν δελεαστικά εύκολα. Δεν περιμένω πλέον να μάθω κάτι ή να ευαισθητοποιηθώ από αυτό το μέσο, γιατί όσα συμβαίνουν ή συνέβησαν χτυπάνε την ψυχή μου μέσα από άλλα μονοπάτια, όμως αφήνω ανοιχτές μικρές ευκαιρίες. Απολαμβάνω ακόμη να ξεκοκαλίζω τα προγράμματα για να βρω κάτι το ενδιαφέρον, που αν βρεθεί γεμίζει μερικές μου ώρες ευχάριστα, αν πάλι δεν βρεθεί με περιμένει μια διαφορετική ικανοποίηση, εφόσον αυτό που μου αρέσει πιο πολύ όταν βλέπω τηλεόραση, δεν είναι ούτε ότι ενημερώνομαι, ούτε ότι παρακολουθούμε μαζί αγκαλιά (δεν είναι η TV η αφορμή μας), ούτε ότι με διασκεδάζει, αλλά εκείνη η στιγμή ηδονικής ευχαρίστησης όταν πατάω το κόκκινο κουμπί και την κλείνω.

...No signal at all...