Κουράστηκα να προσπαθώ να πείσω τους άλλους ότι αυτό που είμαι αξίζει, αποζητώντας ανταμοιβή μες στην αποδοχή ή τα κοπλιμέντα τους. Θέλω να είμαι αυτή που είμαι, χωρίς δεύτερη κουβέντα. Χωρίς εξηγήσεις, δικαιολογίες, χρυσομένα χάπια και ψέματα. Ναι, χωρίς χάπια για τις αϋπνίες της συνείδησης.
Δεν αρνούμαι ότι με ένοιαζε και με νοιάζει ακόμη, ίσως λιγότερο πλέον, τι σκέφτονται και τι είδους εικόνα έχουν οι άλλοι για μένα. Είναι αλήθεια έγκλημα αυτό; Είναι αποτέλεσμα μιζέριας, ματαιοδοξίας ή της τελειομανίας μου; Μήπως είναι κάτι απλά το ανθρώπινο; Εχώ τόσο ανάγκη να με εκτιμούν και να με αγαπούν...
Δυστυχώς, ψάχνοντας την απάντηση σ' αυτές τις ερωτήσεις, ξέχασα κάτι, ομολογουμένως κάτι σημαντικό. Ποια είναι η εικόνα που έχω εγώ για τον εαυτό μου; Μήπως αυτό που είμαι, πιστέυω ή θέλω να πιστεύω πως είμαι, δεν πρόκειται παρά για μια εικόνα μου, που θέλω να προβάλλω προς τα έξω;
Ίσως και να μου άρεσε να γίνομαι το θύμα του εαυτού μου. Such masochism, oh please...
Σκεφτόμενη, λοιπόν, όλα αυτά ένα μικρό φωτάκι άναψε στο μυαλό μου!
Ξαφνικά, ανακάλυψα το λόγο που κάνει τόσα πράγματα στη ζωή μου να μοιάζουν ξένα, ψεύτικα, απόμακρα.
Μια ζωή στερημένη από πάθη, όπου τα λάθη αθώρητα και ασυγχώρητα έχουν γίνει σωρός, μια ζωή γεμάτη ονειροφαντασίες, μα λίγη δράση.
Δεν είναι αυτό που αντικρύζω στον δικό μου καθρέφτη. Ίσως ανάμεσα στα είδωλα των ανθρώπων που είμαι να υπάρχει κι αυτό. Δεν το υποτιμώ, ούτε το αποδιώχνω, είναι κι αυτό δικό μου κομμάτι.
Ο άνθρωπος που είμαι τώρα δεν είναι ο ίδιος μ' αυτόν της αφετηρίας, τους πολλούς που προηγήθηκαν και εκείνους που θα τον διαδεχτούν. Όλοι αυτοί οι τύποι είμαι εγώ. Ποιος θα με χωρέσει σε δυο λέξεις, σε δυο τρεις προτάσεις; Ποιος μπορεί να προβλέψει τον άνθρωπο του τέλους;
Πάντα μου άρεσε η ευρύτητα. Ο πλατύς ουρανός, οι ευρείς και ευρύχωρες αγκαλιές, η ποικιλία ανθρώπων, χαρακτήρων, ιδεών, στυλ, η ευρύτητα σε κάθε τομέα. Για μένα είναι μια ματιά σ' έναν διαρκώς εναλλασσόμενο ορίζοντα.
Με τα λόγια σου που με πληγώνουν σαν να μου ζητάς να περιορίσω τον ατέλειωτο ουρανό, αυτόν που κρύβω μέσα μου κι ας μην τον βλέπεις.
Αγαπώ όπως αγαπώ, ζω όπως ξέρω και μπορώ.
Φοβάμαι, αμφιβάλλω, εκλογικεύω, πιστεύω και ονειρεύομαι, γιατί ίσως το επόμενο λεπτό να μην είμαι πια εδώ.
Σε εμπιστεύομαι και θέλω να πιστεύεις σ' εμένα για τον ίδιο λόγο.
Δεν είμαι εδώ για να γίνω αυτό που θέλεις ή σε ελκύει, γιατί χωρίς εμένα ούτε σ' εσένα θα μπορώ να δώσω τελικά.
Κοίτα με βαθιά, κοίτα μέσα μου. Αν δε σ' ευχαριστεί αυτό που βλέπεις, απλά φύγε.
Κοίτα με, όπως θέλω κι εγώ να σε κοιτώ, αληθινά.
Δεν είναι πολλά αυτά που ξέρω, πολλά υποθέτω και εικάζω, πολλά εύχομαι να είναι ή να μην είναι αληθινά.
Μέσα σ' αυτά να με αγαπάς γι' αυτό που είμαι.
Και δεν είναι καλό ή κακό.
Δεν είναι τέλειο, ούτε κατά διάνοια.
Είναι ένα εγώ, όπως όλα τ' άλλα και συνάμα διαφορετικό.
Είμαι εγώ.
Γιατί εσύ δεν είσαι "οι άλλοι", εσένα σ' αγαπώ.
Φοβάμαι, αμφιβάλλω, εκλογικεύω, πιστεύω και ονειρεύομαι, γιατί ίσως το επόμενο λεπτό να μην είμαι πια εδώ.
Σε εμπιστεύομαι και θέλω να πιστεύεις σ' εμένα για τον ίδιο λόγο.
Δεν είμαι εδώ για να γίνω αυτό που θέλεις ή σε ελκύει, γιατί χωρίς εμένα ούτε σ' εσένα θα μπορώ να δώσω τελικά.
Κοίτα με βαθιά, κοίτα μέσα μου. Αν δε σ' ευχαριστεί αυτό που βλέπεις, απλά φύγε.
Κοίτα με, όπως θέλω κι εγώ να σε κοιτώ, αληθινά.
Δεν είναι πολλά αυτά που ξέρω, πολλά υποθέτω και εικάζω, πολλά εύχομαι να είναι ή να μην είναι αληθινά.
Μέσα σ' αυτά να με αγαπάς γι' αυτό που είμαι.
Και δεν είναι καλό ή κακό.
Δεν είναι τέλειο, ούτε κατά διάνοια.
Είναι ένα εγώ, όπως όλα τ' άλλα και συνάμα διαφορετικό.
Είμαι εγώ.
Γιατί εσύ δεν είσαι "οι άλλοι", εσένα σ' αγαπώ.
Στους φίλους μου,
παλιούς και νέους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου