Είναι η πρώτη φορά εδώ και δύο χρόνια που σε βλέπω πάλι στον ύπνο μου. Πριν από λίγες μέρες, όταν μου μίλησες εντελώς ξαφνικά, ήθελα να σου πω τόσα πολλά πράγματα και συγχρόνως τίποτα. Τελικά, έκανα το τελευταίο. Απ' όλα εκείνα τα συναισθήματα που χάραξαν την πορεία σου στην καρδιά μου κανένα δεν βγήκε στην επιφάνεια, ούτε μια φορά δεν κατάφερα να στα πω όπως ήθελα, γιατί όχι, και όπως έπρεπε. Το υποσυνείδητό μου δεν τα χωράει πια, τα σπρώχνει ολοένα και πιο συχνά μέσα στα όνειρά μου. Εσύ, οι εκφράσεις σου, οι λέξεις και η χροιά της φωνής σου έχουν μισοξεχαστεί, χωρίς να μπορώ πλέον να τα ανακαλέσω με σιγουριά. Δεν υπάρχει λόγος, άλλωστε, να τα επαναφέρω στο μυαλό μου. Τα συναισθήματά μου, όμως, που όσο βαθιά ήταν τόσο πιο βαθιά τα έθαψα, αυτά μικρέ μου δεν έχουν εκλείψει. Βρίσκουν την πόρτα διαφυγής τις ώρες του ύπνου, με επισκέπτονται σαν τα φαντάσματα που έχουν στοιχειώσει, γιατί δεν εκπλήρωσαν ποτέ τον σκόπο τους. Όχι, σ' αυτή τη ζωή τουλάχιστον.
Κι ακριβώς τη στιγμή που νόμιζα ότι τα είχα αφήσει όλα πίσω μου, αν θέλεις, που είχα συμφιλιωθεί μαζί τους και όπως οι άνθρωποι με μοίρες αποκλίνουσες, τα εγκατέλειψα και με εγκατέλειψαν...εμφανίστηκες και πάλι. Ήθελες να μου ζητήσεις συγγνώμη που με πλήγωσες, για τον τρόπο που μου φέρθηκες τότε. Μου τόνισες ότι ήξερες πως δεν σου κρατώ κακία, γιατί δεν μπορώ σε κανέναν να κρατάω κακία. Δυστυχώς, πόσο δίκιο είχες...
Κάπου εδώ, έμεινα να αναρωτιέμαι, πόσο στ' αλήθεια με ήξερες ή με τη σειρά μου, εγώ τι ήξερα για σένα. Ελάχιστα πράγματα. Σχεδόν ποτέ δεν μιλούσαμε για τις ζωές μας, δεν ήμασταν καν φίλοι, ξέραμε μόνο ότι ο ένας ασθάνεται άνετα στην αγκαλιά του άλλου, μια αίσθηση εντελώς φυσική και αβίαστη. Αλλά είναι τελικά αυτό αρκετό;
Σ' ευχαρίστησα και η συζήτησή μας έλαβε τέλος. Νομίζω ότι αυτή ήταν η τελευταία φορά, δεν θα υπάρξει επόμενη. Προτίμησα να μην σου πω ότι δεν υπάρχει τίποτα να σου συγχωρήσω, ακόμη κι αν δεν μου το ζητούσες, έστω έπειτα από τόσον καιρό. Μου φτάνει να ξέρω ότι ένιωσες κι εσύ ένα απειροελάχιστο τσίμπημα από τον πόνο που μου προκάλεσες, όταν με έβγαλες αβασάνιστα από τη ζωή σου. Κατά βάθος, μπορεί να μην το παραδεχτείς ούτε στον εαυτό σου, αλλά ξέρω ότι τότε με προστάτευες με τον τρόπο σου από έναν μεγαλύτερο πόνο, γιατί αυτός που είσαι δεν πρόκειται να αλλάξει, τουλάχιστον δεν θα άλλαζε ποτέ για μένα. Μέσα μας το ξέραμε κι οι δυο από την αρχή πως αυτό που αγαπούσα ήσουν εσύ, μα αυτό που αγαπούσες εσύ ήταν και είναι ο εαυτός σου. Απλά έτυχε να βρεθώ εκεί γύρω. Για καλή μου τύχη, θυμήθηκα ότι κι εγώ διαθέτω εγωισμό την τελευταία στιγμή.
Έτσι, δεν σου είπα τίποτε άλλο, ούτε το πόσο σ' αγαπούσα, ούτε το πόσο άλλαξα εξαιτίας σου. Μονάχα ένα ευχαριστώ, ξέρεις εσύ...
Αν μπορούσα να αρχίσω ξανά από το μηδέν μαζί σου, νομίζω ότι και πάλι θα σε ερωτευόμουν. Δεν είμαι, όμως, σίγουρη ότι, όταν εκείνη τη φορά που μου είπες ξαφνικά "πες μου ότι χρειάζομαι ψυχίατρο, αλλά νομίζω πως μου αρέσεις", θα σου έλεγα πάλι ότι κι εμένα μου αρέσεις. Απλά θα σου χαμογελούσα, γιατί θα ήξερα ότι στο τέλος της δικής μας ιστορίας με περιμένει κάποιος που θέλει πραγματικά να τον αγαπήσω και να με αγαπήσει κι αυτός. Ίσως εκεί έξω να υπάρχει κάποια και για σένα, κάποια που θα την αγαπήσεις πιο πολύ από τον εαυτό σου. Πρέπει πάση θυσία να τη βρεις, αν δεν την έχεις ήδη συναντήσει.
Γι' αυτό δεν με λυπεί που τελείωσε άδοξα το παραμύθι που φτιάξαμε μαζί. Ακόμη κι αυτά τα όνειρα μου λένε ότι στ' αλήθεια σε αγάπησα, πως αυτή είναι η αιτία που έχεις μείνει χαραγμένος μέσα μου, but that's as far as it goes.
Κάποτε θα ξεχαστείς, γιατί την καρδιά μου την ακούμπησες, μα δεν την κράτησες.
Άλλα χέρια, αγαπημένα, την κρατουνε τώρα με τρυφερότητα κα πάθος, όπως εσύ δεν το έκανες ποτέ.
Εσύ θα ξεχαστείς...αύριο το πρωί δεν θα υπάρχεις πια εδώ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου