Πάλι εδώ στο μικρό μου τεχνολογικό καταφύγιο. Ποιος θα μου το ‘λεγε ότι κάτι το καθόλα ψυχρό μπορεί να προσφέρει τόση παρηγοριά. Μου αρέσει να πληκτρολογώ, ίσως όχι περισσότερο από το να γράφω, αλλά το βλέπω και ως μια μορφή εκτόνωσης. Απασχόλησε τα χέρια και όχι το μυαλό σου. Ή και τα δύο, τέλος πάντων. Διάβασα μια φράση σε ένα blog που με χτύπησε κατάστηθα: «Όχι, δεν πιστεύω πως μαθαίνουμε από τα λάθη μας. Πιστεύω πως τα λάθη μας μαθαίνουν από εμάς, και την επόμενη φορά ξέρουν ακριβώς που να χτυπήσουν και πως να μας πείσουν την επόμενη φορά πως είναι η σωστή κίνηση».
Η επανάληψη, η συχνότητα, ακόμη και η μετάνοια δεν έχουν ίσως σημασία, γιατί τελικά το μόνο που γνωρίζουμε για τον εαυτό μας σε σχέση με τους άλλους είναι πόσο εύκολα παραδινόμαστε στα λάθη μας. Όποια κι αν είναι αυτά. Μικρά ή μεγάλα, σοβαρά ή αμελητέα μοιάζουν με τους φωτεινούς σηματοδότες που στιγματίζουν μια πορεία, τη δική μου, τη δική σου. Μερικές φορές απλά ξεχνάμε να κοιτάξουμε τα σήματα, γιατί είμαστε υπερβολικά προσηλωμένοι στο δρόμο, στις σκέψεις και τις έννοιες του εαυτού μας, μπορεί να μην έχουμε καν ιδέα για την ύπαρξή τους ή να τα αγνοούμε επιδεικτικά και κατ’ εξακολούθηση. Για παράδειγμα, αυτή τη στιγμή δεν έχω πραγματικά διάθεση να το φιλοσοφήσω, να καταλάβω τι μου συμβαίνει αληθινά, αλλά δεν μπορώ και να αφεθώ σε μια ανενόχλητη μακαριότητα.
Don’t dig too deep, it may hurt, you know.
Θα κλείσω, λοιπόν, με μια ακόμη δάνεια φράση από το ίδιο blog που τολμώ να πω ότι εκφράζει απόλυτα και την περίπτωσή μου, χώρια ότι αποτελεί την πιο ταιριαστή κατακλείδα για τις παραπάνω σκέψεις. «Δεν πρόλαβα να ζήσω τις ψευδαισθήσεις μου όταν έπρεπε, για μένα ο κόσμος πήγε από το άσπρο στο μαύρο σε μια στιγμη. Πήγα από την παιδική αθωότητα στην “υποχρέωση” και την “υπευθυνότητα” των ενηλίκων. Νομίζω πως μου αξίζει να ζήσω και εγώ τώρα τις ψευδαισθήσεις μου.»
Η επανάληψη, η συχνότητα, ακόμη και η μετάνοια δεν έχουν ίσως σημασία, γιατί τελικά το μόνο που γνωρίζουμε για τον εαυτό μας σε σχέση με τους άλλους είναι πόσο εύκολα παραδινόμαστε στα λάθη μας. Όποια κι αν είναι αυτά. Μικρά ή μεγάλα, σοβαρά ή αμελητέα μοιάζουν με τους φωτεινούς σηματοδότες που στιγματίζουν μια πορεία, τη δική μου, τη δική σου. Μερικές φορές απλά ξεχνάμε να κοιτάξουμε τα σήματα, γιατί είμαστε υπερβολικά προσηλωμένοι στο δρόμο, στις σκέψεις και τις έννοιες του εαυτού μας, μπορεί να μην έχουμε καν ιδέα για την ύπαρξή τους ή να τα αγνοούμε επιδεικτικά και κατ’ εξακολούθηση. Για παράδειγμα, αυτή τη στιγμή δεν έχω πραγματικά διάθεση να το φιλοσοφήσω, να καταλάβω τι μου συμβαίνει αληθινά, αλλά δεν μπορώ και να αφεθώ σε μια ανενόχλητη μακαριότητα.
Don’t dig too deep, it may hurt, you know.
Θα κλείσω, λοιπόν, με μια ακόμη δάνεια φράση από το ίδιο blog που τολμώ να πω ότι εκφράζει απόλυτα και την περίπτωσή μου, χώρια ότι αποτελεί την πιο ταιριαστή κατακλείδα για τις παραπάνω σκέψεις. «Δεν πρόλαβα να ζήσω τις ψευδαισθήσεις μου όταν έπρεπε, για μένα ο κόσμος πήγε από το άσπρο στο μαύρο σε μια στιγμη. Πήγα από την παιδική αθωότητα στην “υποχρέωση” και την “υπευθυνότητα” των ενηλίκων. Νομίζω πως μου αξίζει να ζήσω και εγώ τώρα τις ψευδαισθήσεις μου.»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου